Prątnica: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Warmii i Mazur
Skocz do: nawigacja, szukaj
[wersja nieprzejrzana][wersja nieprzejrzana]
Linia 9: Linia 9:
 
  |zdjęcie              = Kościół w Prątnicy.jpg   
 
  |zdjęcie              = Kościół w Prątnicy.jpg   
 
  |opis zdjęcia          = Zabytkowy Kościół w Prątnicy<br/>Źródło: http://kolumber.pl/photos/show/place:56781/page:1, dostęp 23 września 2013
 
  |opis zdjęcia          = Zabytkowy Kościół w Prątnicy<br/>Źródło: http://kolumber.pl/photos/show/place:56781/page:1, dostęp 23 września 2013
  |rodzaj miejscowości  =  
+
  |rodzaj miejscowości  = Wieś sołecka
 
  |województwo          = Warmińsko-Mazurskie  
 
  |województwo          = Warmińsko-Mazurskie  
 
  |powiat                = Iława
 
  |powiat                = Iława
Linia 18: Linia 18:
 
  |liczba ludności      =   
 
  |liczba ludności      =   
 
  |rok                  =   
 
  |rok                  =   
  |strefa numeracyjna    =
+
  |strefa numeracyjna    = (+48) 89
  |kod pocztowy          =
+
  |kod pocztowy          = 14-260
  |tablice rejestracyjne =
+
  |tablice rejestracyjne = NIL
 
  |SIMC                  =
 
  |SIMC                  =
 
  |mapa wsi              =
 
  |mapa wsi              =
Linia 31: Linia 31:
 
  |www                  =
 
  |www                  =
 
}}
 
}}
<big>'''Prątnica''' (niem. ''Prontnitza'', w latach 1866-1945 miejscowość nosiła nazwę ''Pronikau'') – wieś sołecka w Polsce. Położona w powiecie iławskim w gminie Lubawa. Miejscowość położona 5 km na południowy wschód od Lubawy. Wieś istniała prawdopodobnie już za czasów pogańskich. Wieś w latach 1975-1998 przynależała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.  
+
<big>'''Prątnica''' (niem. ''Prontnitza'', w latach 1866-1945 miejscowość nosiła nazwę ''Pronikau'') – wieś sołecka w Polsce. Położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim], w [[powiat iławski|powiecie iławskim]] w [[gmina Lubawa|gminie Lubawa]]. Miejscowość położona 5 km na południowy wschód od [[Lubawa|Lubawy]]. Wieś istniała prawdopodobnie już za czasów pogańskich. Wieś w latach 1975-1998 przynależała administracyjnie do [[województwo olsztyńskie|województwa olsztyńskiego]].  
  
 
<br/>
 
<br/>
  
 
=== Charakterystyka fizjograficzna: ===
 
=== Charakterystyka fizjograficzna: ===
W krajobrazie ciągnie się pas równiny sandrowej. W budowie sandrowej znaczącą rolę pełniły osady piaszczyste. W ich składzie chemicznym znajduje się wysoka zawartość krzemionki. W skład surowców mineralnych wchodzi: kruszywo, surowce ceramiczne oraz organiczne. Złoża ich zalegają na powierzchni albo występują płytko pod powierzchnią ziemi. Do najobficiej występujących bogactw naturalnych zalicza się torf. Sieć hydrograficzna omawianego terenu powstała z chwila ustąpienia lodowca.  
+
W krajobrazie ciągnie się pas [[równina sandrowa|równiny sandrowej]]. W budowie sandrowej znaczącą rolę pełniły osady piaszczyste. W ich składzie chemicznym znajduje się wysoka zawartość krzemionki. W skład surowców mineralnych wchodzi: kruszywo, surowce ceramiczne oraz organiczne. Złoża ich zalegają na powierzchni albo występują płytko pod powierzchnią ziemi. Do najobficiej występujących bogactw naturalnych zalicza się torf. Sieć hydrograficzna omawianego terenu powstała z chwilą ustąpienia lodowca.  
  
 
<br/>
 
<br/>
  
 
=== Dzieje miejscowości: ===
 
=== Dzieje miejscowości: ===
Biskup Otto nadał wsi w latach 1324-1349 przywilej na prawie chełmińskim na 60 łanów. Również w XIV wieku został wybudowany kościół i utworzono we wsi parafię. Biskup chełmiński Tideman Gise założył w 1546 roku staw rybny miedzy wsiami: Prątnicą i Tynwałdem. Ponadto doprowadził wodę z rzeczki Prątnicy, przez granicę dóbr biskupich, aż do wsi Tuszewo. Utworzenie stawu spowodowało zalanie łąk mieszkańcom wsi Prątnica. Wówczas biskup nadał im dwa opustoszałe łany jako odszkodowanie. W XVI wieku wieś prowadziła sprzedaż piwa. Od roku 1773 miejscowość była w posiadaniu króla pruskiego. W 1789 roku były we wsi 34 zagrody. W roku 1885 żyło tu 553 osoby, w tym było 507 katolików i 46 ewangelików. Szkoła w Prątnicy była w drugiej połowie XVIII wieku. W latach 1798 – 1799 uczył w niej Żmijewski. W roku 1906 wybuchł strajk szkolny, który szybko został. W roku 1928 Prątnica liczyła 550 osób. Po drugiej wojnie światowej wieś się rozbudowała. W latach sześćdziesiątych wybudowano nową szkołę i ośrodek zdrowia. Wieś sołecka Prątnica w 1978 roku liczyła 782 mieszkańców. W tym roku była we wsi szkoła podstawowa, przedszkole oraz biblioteka.
+
Biskup Otto nadał wsi w latach 1324-1349 przywilej na [[prawo chełmińskie|prawie chełmińskim]] na 60 łanów. Również w XIV wieku został wybudowany kościół i utworzono we wsi parafię. Biskup chełmiński [[Tideman Gise]] założył w 1546 roku staw rybny miedzy wsiami: [[Prtnica|Prątnicą]] i [[Tynwałd|Tynwałdem]]. Ponadto doprowadził wodę z rzeczki [[Pątnicy|Prątnicy]], przez granicę dóbr biskupich, aż do wsi [[Tuszewo]]. Utworzenie stawu spowodowało zalanie łąk mieszkańcom wsi [[Prątnica|Prątnica]]. Wówczas biskup nadał im dwa opustoszałe łany jako odszkodowanie. W XVI wieku wieś prowadziła sprzedaż piwa. Od roku 1773 miejscowość była w posiadaniu króla pruskiego. W 1789 roku były we wsi 34 zagrody. W roku 1885 żyło tu 553 osoby, w tym było 507 katolików i 46 ewangelików. [[Szkoła w Prątnicy]] była w drugiej połowie XVIII wieku. W latach 1798 – 1799 uczył w niej Żmijewski. W roku 1906 wybuchł strajk szkolny, który szybko został. W roku 1928 [[Prątnica]] liczyła 550 osób. Po drugiej wojnie światowej wieś się rozbudowała. W latach sześćdziesiątych wybudowano nową szkołę i ośrodek zdrowia. Wieś sołecka Prątnica w 1978 roku liczyła 782 mieszkańców. W tym roku była we wsi szkoła podstawowa, przedszkole oraz biblioteka.
  
 
<br/>
 
<br/>
Linia 57: Linia 57:
  
 
=== Gospodarka: ===
 
=== Gospodarka: ===
W 1975 roku wraz z reformą władz i administracji terenowej zmodyfikowana została funkcja kółek rolniczych. W 1975 roku nastąpiła ich reorganizacja. Utworzono Spółdzielnię Kółek Rolniczych w Lubawie. Prątnica stała się filią Zakładu Usług Mechanizacji Rolnictwa i Transportu w Lubawie.  
+
W 1975 roku wraz z reformą władz i administracji terenowej zmodyfikowana została funkcja kółek rolniczych. W 1975 roku nastąpiła ich reorganizacja. Utworzono [[Spółdzielnia Kółek Rolniczych w Lubawie|Spółdzielnię Kółek Rolniczych w Lubawie]]. Prątnica stała się filią Zakładu Usług Mechanizacji Rolnictwa i Transportu w Lubawie.  
  
 
<br/>
 
<br/>
Linia 78: Linia 78:
  
  
[[Kategoria: Miejscowość]]
+
[[Kategoria: Miejscowość]][[Kategoria: Powiat]][[Kategoria: Gmina]]
 
[[Użytkownik:Asiuulek|Asiuulek]] ([[Dyskusja użytkownika:Asiuulek|dyskusja]]) 20:12, 23 wrz 2013 (CEST)
 
[[Użytkownik:Asiuulek|Asiuulek]] ([[Dyskusja użytkownika:Asiuulek|dyskusja]]) 20:12, 23 wrz 2013 (CEST)

Wersja z 12:15, 26 paź 2013


Prątnica

Zabytkowy Kościół w PrątnicyŹródło: http://kolumber.pl/photos/show/place:56781/page:1, dostęp 23 września 2013
Zabytkowy Kościół w Prątnicy
Źródło: http://kolumber.pl/photos/show/place:56781/page:1, dostęp 23 września 2013
Rodzaj miejscowości Wieś sołecka
Państwo  Polska
Województwo Warmińsko-Mazurskie
Powiat Iława
Gmina Lubawa
Strefa numeracyjna (+48) 89
Kod pocztowy 14-260
Tablice rejestracyjne NIL
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Prątnica
Prątnica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Prątnica
Prątnica
Ziemia

{{#invoke:Koordynaty|szablon}}

Prątnica (niem. Prontnitza, w latach 1866-1945 miejscowość nosiła nazwę Pronikau) – wieś sołecka w Polsce. Położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim], w powiecie iławskim w gminie Lubawa. Miejscowość położona 5 km na południowy wschód od Lubawy. Wieś istniała prawdopodobnie już za czasów pogańskich. Wieś w latach 1975-1998 przynależała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.


Charakterystyka fizjograficzna:

W krajobrazie ciągnie się pas równiny sandrowej. W budowie sandrowej znaczącą rolę pełniły osady piaszczyste. W ich składzie chemicznym znajduje się wysoka zawartość krzemionki. W skład surowców mineralnych wchodzi: kruszywo, surowce ceramiczne oraz organiczne. Złoża ich zalegają na powierzchni albo występują płytko pod powierzchnią ziemi. Do najobficiej występujących bogactw naturalnych zalicza się torf. Sieć hydrograficzna omawianego terenu powstała z chwilą ustąpienia lodowca.


Dzieje miejscowości:

Biskup Otto nadał wsi w latach 1324-1349 przywilej na prawie chełmińskim na 60 łanów. Również w XIV wieku został wybudowany kościół i utworzono we wsi parafię. Biskup chełmiński Tideman Gise założył w 1546 roku staw rybny miedzy wsiami: Prątnicą i Tynwałdem. Ponadto doprowadził wodę z rzeczki Prątnicy, przez granicę dóbr biskupich, aż do wsi Tuszewo. Utworzenie stawu spowodowało zalanie łąk mieszkańcom wsi Prątnica. Wówczas biskup nadał im dwa opustoszałe łany jako odszkodowanie. W XVI wieku wieś prowadziła sprzedaż piwa. Od roku 1773 miejscowość była w posiadaniu króla pruskiego. W 1789 roku były we wsi 34 zagrody. W roku 1885 żyło tu 553 osoby, w tym było 507 katolików i 46 ewangelików. Szkoła w Prątnicy była w drugiej połowie XVIII wieku. W latach 1798 – 1799 uczył w niej Żmijewski. W roku 1906 wybuchł strajk szkolny, który szybko został. W roku 1928 Prątnica liczyła 550 osób. Po drugiej wojnie światowej wieś się rozbudowała. W latach sześćdziesiątych wybudowano nową szkołę i ośrodek zdrowia. Wieś sołecka Prątnica w 1978 roku liczyła 782 mieszkańców. W tym roku była we wsi szkoła podstawowa, przedszkole oraz biblioteka.


Ludzie związani z miejscowością:



Zabytki:

Do zabytków w Prątnicy należy: murowany, kościół parafialny, w stylu gotyckim, zbudowany w XIV wieku, przebudowany około 1600 roku. Ciekawostką jest cygański bożek wmurowany w ścianę kościoła. Figura ta do dzisiaj zachowała wyraźne rysy.


Gospodarka:

W 1975 roku wraz z reformą władz i administracji terenowej zmodyfikowana została funkcja kółek rolniczych. W 1975 roku nastąpiła ich reorganizacja. Utworzono Spółdzielnię Kółek Rolniczych w Lubawie. Prątnica stała się filią Zakładu Usług Mechanizacji Rolnictwa i Transportu w Lubawie.


Kultura:



Bibliografia:

Prątnica, w: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. 9, red. B. Chlebowski, Warszawa 1888.
Śliwiński Józef, Lubawa, z dziejów miasta i okolic, Olsztyn 1982.
Panfil Jan, Pojezierze Mazurskie, Warszawa 1968.
Michniewska-Szczepkowska Barbara, Szczepkowski Bohdan, Województwo olsztyńskie, środowisko geograficzne tekst i mapy krajoznawcze, Olsztyn 1969.

Zobacz też

Asiuulek (dyskusja) 20:12, 23 wrz 2013 (CEST)