Szlak pieszy do źródeł Łyny: Olsztyn - Dobrzyń

Z Encyklopedia Warmii i Mazur
Do źródeł Łyny

Dane szlaku
Państwo Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Początek Olsztyn
Koniec Dobrzyń
Numer WM-2024-z
Kolor znakowania zielony Zielony.gif
Długość 49,9 km
Typ szlak pieszy
Administrator Oddział Warmińsko-Mazurski PTTK

Szlak pieszy – piesza trasa wycieczkowa oznaczona specjalnymi symbolami wyznaczającymi jej przebieg i ułatwiającymi odnalezienie właściwej drogi. Szlaki lądowe wykorzystują biegnące w terenie drogi i ścieżki. W Polsce ustalone jest oznaczanie szlaku pieszego za pomocą trzech przylegających do siebie poziomych pasków, umieszczanych na drzewach, murach, skałach itp. Dwa zewnętrzne paski są barwy białej, natomiast środkowy jest wypełniony dowolną inną niż biała (np. czarną, czerwoną, niebieską, zieloną czy żółtą farbą).

Nazwa szlaku

Do źródeł Łyny

Trasa

Olsztyn / Wysoka Brama - Obrońców Tobruku - Jaroty - Bartążek - Kielary - rzeka Łyna - Ruś - Półwysep Lalka - Kurki - Brzeźno Łyńskie - Łyna - Dobrzyń

Opis

Plik:Olsztyn Brama Wysoka.jpg
Wysoka Brama w Olsztynie
Rezerwat przyrody Źródła Rzeki Łyny im. prof. Romana Kobendzy

Szlak rozpoczyna się przy Wysokiej Bramie - jedynej pozostałej z trzech,które znajdowały się w murach obronnych otaczających miasto. Ze średniowiecznego obwarowania pozostały również resztki murów przy Bazylice Konkatedralnej św. Jakuba, przy ulicy Asnyka, Okopowej i przy zamku. Dalej ulicami Obrońców Tobruku i Sikorskiego szlak kieruje się ku południowej części miasta. Po minięciu Rusi szlak trafia na granicę rezerwatu Las Warmiński. Szlak opuszcza tereny Warmii i wkracza na Mazury i dobiega do Rezerwatu Źródła Łyny. Jest to rozległa doliną o stromych zboczach zajmującą 120,54 ha powierzchni, przykład źródliskowej erozji wstecznej. Wypiętrzenia iłów mioceńskich utworzyły tu szereg stromych cyrków piaskowych, opadających pionową ścianą ku niżej leżacemu wąwozowi. Sączące się z iłów drobne stróżki wody tworzą liczne strumienie, które w głębokim do 60 m wąwozie tworzą rzekę. Rezerwat porośnięty jest lasem mieszanym typu grądu w wieku 120-140 lat, w większości jest to sosna z domieszką świerku, dębu szypułkowego oraz grabu, brzozy i osiki. Bogate jest też poszycie. Składają się na nie liczne gatunki mchów, paproci traw i turzyc. Stałymi mieszkańcami rezerwatu są sarny, przechodnimi jeleń i łoś. Szlak kieruje się ku Dobrzyniowi, gdzie jego trasa kończy się przy miejscowym dworcu PKP.

Bibliografia

1. Saysse-Tobiczyk Kazimierz, Ziemia puszcz i jezior, Warszawa 1975. 2. http://www.szlaki.mazury.pl