Encyklopedia Warmii i Mazur - Wkład użytkownika [pl]

Wiadomości Uniwersyteckie

2015-11-23T08:59:12Z

Elwira: /* Redaktorzy naczelni */

{{Media lokalne infobox
|Nazwa = Wiadomości Uniwersyteckie UWM
|Logo = media_wiadomosci_uniwersyteckie.png
|podpis zdjęcia = Logo czasopisma
|Siedziba = ul. Heweliusza 14, 10-719 Olsztyn - Kortowo
|Data startu = wrzesień 1999 roku
|Właściciel = Akademickie Centrum Kultury i Promocji UWM w Olsztynie
|Prezes/redaktor naczelny = Lech Kryszałowicz
|Strona internetowa = [http://www.uwm.edu.pl/media/wiadomosci-uniwersyteckie Wiadomości Uniwersyteckie]
}}
''' Wiadomości Uniwersyteckie UWM''' – bezpłatny miesięcznik o tematyce związanej z [[Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie|Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie]].
 
[[Plik:2013-05.jpeg |thumb| right | 290px| Okładka jednego z numerów czasopisma. Źródło: [http://www.uwm.edu.pl/sites/default/files/wiad-uniwer/2013/wu-2013-05.pdf Wydanie internetowe Wiadomości Uniwersyteckich] [24.10.2014] ]]
[[Plik:redakcja_wiadomosci_uniwersyteckie.png |thumb |290px| right| Redakcja "Wiadomości Uniwersyteckich". Od lewej: Lech Kryszałowicz, Sylwia Zadworna, Janusz Pająk, Małgorzata Hołubowska. Źródło: [http://www.uwm.edu.pl/sites/default/files/wiad-uniwer/2014/wu-2014-10.pdf Wydanie internetowe Wiadomości Uniwersyteckich] [24.10.2014] ]]
==Charakterystyka==
Informacje zawarte w czasopiśmie zawarte są w działach: Fakty, Nauka, Kultura i Silva Rerum (łac. ''silva rerum'' - dosł. ''las rzeczy'') i najczęściej dotyczą wydarzeń związanych z uczelnią (wydarzenia kulturalne, relacje ze spotkań z osobami ze świata nauki, relacje z konferencji, doniesienia ze świata nauki itp.). Miesięcznik dostępy jest również w formie PDF na stronie internetowej czasopisma. Współtworzą go pracownicy uniwersytetu oraz studenci. 
== Kalendarium ==
Od września 1999 roku czasopismo było wydawane jako dwutygodnik, a następnie jako miesięcznik. Pierwszym redaktorem naczelnym był [[Jerzy Kozdroń]], polityk, samorządowiec, osoba związana z regionem. Następnie do 2007 roku funkcję tę pełniła [[Wioletta Ustyjańczuk]], obecna kierownik Biura Mediów i Promocji, a także rzecznik prasowa UWM. Od 2007 do 2008 roku funkcję tę przejął Bolesław Pilarek.

Obecnie na czele zespołu redakcyjnego stoi [[Lech Krzyszałowicz]]. W redakcji czasopisma pomagają mu: Małgorzata Hołubowska, Sylwia Zadworna, Janusz Pająk, Anna Skrzypińska, SAF JAMNIK [http://www.uwm.edu.pl/jamnik/ (Studencka Agencja Fotograficzna)].

W sierpniu 2014 roku, na XXII Ogólnopolskiej Konferencji Redaktorów Gazet Akademickich czasopismo dostało nagrodę za najciekawszy artykuł promujący naukę. Autorem artykułu ''Algorytm usadzi skarpy'' jest Lech Kryszałowicz. Na temat jakości publikacji zawartych w czasopiśmie wypowiedział się Piotr Kieraciński, redaktor miesięcznika "Forum Akademickie": ''Na tle czasopism biorących udział w konkursie "Wiadomości Uniwersyteckie UWM" charakteryzują się zwięzłą formą i zrozumiałym językiem. Dobrze się je czyta, nie potyka się na niezrozumiałych stwierdzeniach lub słowach. To bardzo cenne, bo przecież artykułów nie pisze się dla ich bohaterów tylko dla laików i najważniejsze jest to, aby wiedzieli oni, o co w nich chodzi''<ref> Wiadomości Uniwersyteckie NR 10 (182) październik 2014, s. 14 </ref>.

== Redaktorzy naczelni ==
*[[Jerzy Kozdroń]]
*[[Wioletta Ustyjańczuk]]
*[[lkwim:Bolesław Pilarek|Bolesław Pilarek]]
*[[Lech Kryszałowicz]]

== Przypisy==
<references/>
== Bibliografia ==
[http://www.uwm.edu.pl/media/wiadomosci-uniwersyteckie Oficjalna strona Wiadomości Uniwersyteckich] 
[http://pl.wikipedia.org/wiki/Wiadomo%C5%9Bci_Uniwersyteckie pl.wikipedia.org] 
[http://www.uwm.edu.pl/jamnik/ SAF JAMNIK] 
Wiadomości Uniwersyteckie NR 10 (182), październik 2014. 

[[Kategoria: 1990-]][[Kategoria:Społeczeństwo]][[Kategoria:Czasopisma]][[Kategoria:Media]][[Kategoria: Olsztyn]]

Wiadomości Uniwersyteckie

2015-11-23T08:53:48Z

Elwira: /* Redaktorzy naczelni */

{{Media lokalne infobox
|Nazwa = Wiadomości Uniwersyteckie UWM
|Logo = media_wiadomosci_uniwersyteckie.png
|podpis zdjęcia = Logo czasopisma
|Siedziba = ul. Heweliusza 14, 10-719 Olsztyn - Kortowo
|Data startu = wrzesień 1999 roku
|Właściciel = Akademickie Centrum Kultury i Promocji UWM w Olsztynie
|Prezes/redaktor naczelny = Lech Kryszałowicz
|Strona internetowa = [http://www.uwm.edu.pl/media/wiadomosci-uniwersyteckie Wiadomości Uniwersyteckie]
}}
''' Wiadomości Uniwersyteckie UWM''' – bezpłatny miesięcznik o tematyce związanej z [[Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie|Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie]].
 
[[Plik:2013-05.jpeg |thumb| right | 290px| Okładka jednego z numerów czasopisma. Źródło: [http://www.uwm.edu.pl/sites/default/files/wiad-uniwer/2013/wu-2013-05.pdf Wydanie internetowe Wiadomości Uniwersyteckich] [24.10.2014] ]]
[[Plik:redakcja_wiadomosci_uniwersyteckie.png |thumb |290px| right| Redakcja "Wiadomości Uniwersyteckich". Od lewej: Lech Kryszałowicz, Sylwia Zadworna, Janusz Pająk, Małgorzata Hołubowska. Źródło: [http://www.uwm.edu.pl/sites/default/files/wiad-uniwer/2014/wu-2014-10.pdf Wydanie internetowe Wiadomości Uniwersyteckich] [24.10.2014] ]]
==Charakterystyka==
Informacje zawarte w czasopiśmie zawarte są w działach: Fakty, Nauka, Kultura i Silva Rerum (łac. ''silva rerum'' - dosł. ''las rzeczy'') i najczęściej dotyczą wydarzeń związanych z uczelnią (wydarzenia kulturalne, relacje ze spotkań z osobami ze świata nauki, relacje z konferencji, doniesienia ze świata nauki itp.). Miesięcznik dostępy jest również w formie PDF na stronie internetowej czasopisma. Współtworzą go pracownicy uniwersytetu oraz studenci. 
== Kalendarium ==
Od września 1999 roku czasopismo było wydawane jako dwutygodnik, a następnie jako miesięcznik. Pierwszym redaktorem naczelnym był [[Jerzy Kozdroń]], polityk, samorządowiec, osoba związana z regionem. Następnie do 2007 roku funkcję tę pełniła [[Wioletta Ustyjańczuk]], obecna kierownik Biura Mediów i Promocji, a także rzecznik prasowa UWM. Od 2007 do 2008 roku funkcję tę przejął Bolesław Pilarek.

Obecnie na czele zespołu redakcyjnego stoi [[Lech Krzyszałowicz]]. W redakcji czasopisma pomagają mu: Małgorzata Hołubowska, Sylwia Zadworna, Janusz Pająk, Anna Skrzypińska, SAF JAMNIK [http://www.uwm.edu.pl/jamnik/ (Studencka Agencja Fotograficzna)].

W sierpniu 2014 roku, na XXII Ogólnopolskiej Konferencji Redaktorów Gazet Akademickich czasopismo dostało nagrodę za najciekawszy artykuł promujący naukę. Autorem artykułu ''Algorytm usadzi skarpy'' jest Lech Kryszałowicz. Na temat jakości publikacji zawartych w czasopiśmie wypowiedział się Piotr Kieraciński, redaktor miesięcznika "Forum Akademickie": ''Na tle czasopism biorących udział w konkursie "Wiadomości Uniwersyteckie UWM" charakteryzują się zwięzłą formą i zrozumiałym językiem. Dobrze się je czyta, nie potyka się na niezrozumiałych stwierdzeniach lub słowach. To bardzo cenne, bo przecież artykułów nie pisze się dla ich bohaterów tylko dla laików i najważniejsze jest to, aby wiedzieli oni, o co w nich chodzi''<ref> Wiadomości Uniwersyteckie NR 10 (182) październik 2014, s. 14 </ref>.

== Redaktorzy naczelni ==
*[[Jerzy Kozdroń]]
*[[Wioleta Ustyjańczuk]]
*[[lkwim:Bolesław Pilarek|Bolesław Pilarek]]
*[[Lech Kryszałowicz]]

== Przypisy==
<references/>
== Bibliografia ==
[http://www.uwm.edu.pl/media/wiadomosci-uniwersyteckie Oficjalna strona Wiadomości Uniwersyteckich] 
[http://pl.wikipedia.org/wiki/Wiadomo%C5%9Bci_Uniwersyteckie pl.wikipedia.org] 
[http://www.uwm.edu.pl/jamnik/ SAF JAMNIK] 
Wiadomości Uniwersyteckie NR 10 (182), październik 2014. 

[[Kategoria: 1990-]][[Kategoria:Społeczeństwo]][[Kategoria:Czasopisma]][[Kategoria:Media]][[Kategoria: Olsztyn]]

Wiadomości Uniwersyteckie

2015-11-18T09:05:18Z

Elwira:

{{Media lokalne infobox
|Nazwa = Wiadomości Uniwersyteckie UWM
|Logo = media_wiadomosci_uniwersyteckie.png
|podpis zdjęcia = Logo czasopisma
|Siedziba = ul. Heweliusza 14, 10-719 Olsztyn - Kortowo
|Data startu = wrzesień 1999 roku
|Właściciel = Akademickie Centrum Kultury i Promocji UWM w Olsztynie
|Prezes/redaktor naczelny = Lech Kryszałowicz
|Strona internetowa = [http://www.uwm.edu.pl/media/wiadomosci-uniwersyteckie Wiadomości Uniwersyteckie]
}}
''' Wiadomości Uniwersyteckie UWM''' – bezpłatny miesięcznik o tematyce związanej z [[Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie|Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie]].
 
[[Plik:2013-05.jpeg |thumb| right | 290px| Okładka jednego z numerów czasopisma. Źródło: [http://www.uwm.edu.pl/sites/default/files/wiad-uniwer/2013/wu-2013-05.pdf Wydanie internetowe Wiadomości Uniwersyteckich] [24.10.2014] ]]
[[Plik:redakcja_wiadomosci_uniwersyteckie.png |thumb |290px| right| Redakcja "Wiadomości Uniwersyteckich". Od lewej: Lech Kryszałowicz, Sylwia Zadworna, Janusz Pająk, Małgorzata Hołubowska. Źródło: [http://www.uwm.edu.pl/sites/default/files/wiad-uniwer/2014/wu-2014-10.pdf Wydanie internetowe Wiadomości Uniwersyteckich] [24.10.2014] ]]
==Charakterystyka==
Informacje zawarte w czasopiśmie zawarte są w działach: Fakty, Nauka, Kultura i Silva Rerum (łac. ''silva rerum'' - dosł. ''las rzeczy'') i najczęściej dotyczą wydarzeń związanych z uczelnią (wydarzenia kulturalne, relacje ze spotkań z osobami ze świata nauki, relacje z konferencji, doniesienia ze świata nauki itp.). Miesięcznik dostępy jest również w formie PDF na stronie internetowej czasopisma. Współtworzą go pracownicy uniwersytetu oraz studenci. 
== Kalendarium ==
Od września 1999 roku czasopismo było wydawane jako dwutygodnik, a następnie jako miesięcznik. Pierwszym redaktorem naczelnym był [[Jerzy Kozdroń]], polityk, samorządowiec, osoba związana z regionem. Następnie do 2007 roku funkcję tę pełniła [[Wioletta Ustyjańczuk]], obecna kierownik Biura Mediów i Promocji, a także rzecznik prasowa UWM. Od 2007 do 2008 roku funkcję tę przejął Bolesław Pilarek.

Obecnie na czele zespołu redakcyjnego stoi [[Lech Krzyszałowicz]]. W redakcji czasopisma pomagają mu: Małgorzata Hołubowska, Sylwia Zadworna, Janusz Pająk, Anna Skrzypińska, SAF JAMNIK [http://www.uwm.edu.pl/jamnik/ (Studencka Agencja Fotograficzna)].

W sierpniu 2014 roku, na XXII Ogólnopolskiej Konferencji Redaktorów Gazet Akademickich czasopismo dostało nagrodę za najciekawszy artykuł promujący naukę. Autorem artykułu ''Algorytm usadzi skarpy'' jest Lech Kryszałowicz. Na temat jakości publikacji zawartych w czasopiśmie wypowiedział się Piotr Kieraciński, redaktor miesięcznika "Forum Akademickie": ''Na tle czasopism biorących udział w konkursie "Wiadomości Uniwersyteckie UWM" charakteryzują się zwięzłą formą i zrozumiałym językiem. Dobrze się je czyta, nie potyka się na niezrozumiałych stwierdzeniach lub słowach. To bardzo cenne, bo przecież artykułów nie pisze się dla ich bohaterów tylko dla laików i najważniejsze jest to, aby wiedzieli oni, o co w nich chodzi''<ref> Wiadomości Uniwersyteckie NR 10 (182) październik 2014, s. 14 </ref>.

== Redaktorzy naczelni ==
*[[Jerzy Kozdroń]]
*[[Wioleta Ustyjańczuk]]
*[[Bolesław Pilarek]]
*[[Lech Kryszałowicz]]
== Przypisy==
<references/>
== Bibliografia ==
[http://www.uwm.edu.pl/media/wiadomosci-uniwersyteckie Oficjalna strona Wiadomości Uniwersyteckich] 
[http://pl.wikipedia.org/wiki/Wiadomo%C5%9Bci_Uniwersyteckie pl.wikipedia.org] 
[http://www.uwm.edu.pl/jamnik/ SAF JAMNIK] 
Wiadomości Uniwersyteckie NR 10 (182), październik 2014. 

[[Kategoria: 1990-]][[Kategoria:Społeczeństwo]][[Kategoria:Czasopisma]][[Kategoria:Media]][[Kategoria: Olsztyn]]

François Michelin

2015-11-10T09:57:22Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin.jpeg
|opis grafiki = François Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|podpis =
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia = Clermont-Ferrand, Francja
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci = 29 kwietnia 2015 r.
|miejsce śmierci = Clermont-Ferrand, Francja
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód =
|zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www = http://www.michelin.pl
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r. w Clermont-Ferrand (Francja). Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela ''Michelin et Cie'' (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego ''Manufacture Française des Pneumatiques Michelin'' (MFPM) i ''Compagnie Générale des Etablissements Michelin'' (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując [[Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”]]. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł 29 kwietnia 2015 roku w Clermont-Ferrand (Francja).

==Zobacz==
Reakcja medialna w Polsce na śmierć przedsiębiorcy [http://wpolityce.pl/swiat/243366-we-francji-pozegnano-znanego-przedsiebiorce-francoisa-michelina-zarliwego-katolika]

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

 
[[Kategoria:Gospodarka regionalna|Michelin,François]][[Kategoria: Olsztyn|Michelin,François]][[Kategoria: 1990-|Michelin,François]]

François Michelin

2015-11-10T09:51:55Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin.jpeg
|opis grafiki = François Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|podpis =
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia = Clermont-Ferrand, Francja
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci = 29 kwietnia 2015 r.
|miejsce śmierci = Clermont-Ferrand, Francja
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www = http://www.michelin.pl
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r. w Clermont-Ferrand (Francja). Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela ''Michelin et Cie'' (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego ''Manufacture Française des Pneumatiques Michelin'' (MFPM) i ''Compagnie Générale des Etablissements Michelin'' (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł 29 kwietnia 2015 roku w Clermont-Ferrand (Francja).

==Zobacz==
Reakcja medialna w Polsce na śmierć przedsiębiorcy [http://wpolityce.pl/swiat/243366-we-francji-pozegnano-znanego-przedsiebiorce-francoisa-michelina-zarliwego-katolika]

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

 
[[Kategoria:Gospodarka regionalna|Michelin,François]][[Kategoria: Olsztyn|Michelin,François]][[Kategoria: 1990-|Michelin,François]]

François Michelin

2015-11-10T09:49:54Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin.jpeg
|opis grafiki = François Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|podpis =
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia = Clermont-Ferrand, Francja
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci = 29 kwietnia 2015 r.
|miejsce śmierci = Clermont-Ferrand, Francja
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www = http://www.michelin.pl
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r. w Clermont-Ferrand (Francja). Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela ''Michelin et Cie'' (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego ''Manufacture Française des Pneumatiques Michelin'' (MFPM) i ''Compagnie Générale des Etablissements Michelin'' (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł 29 kwietnia 2015 roku w Clermont-Ferrand (Francja).

==Zobacz==
Reakcja medialna w Polsce na śmierć przedsiębiorcy [http://wpolityce.pl/swiat/243366-we-francji-pozegnano-znanego-przedsiebiorce-francoisa-michelina-zarliwego-katolika]

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

 
[[Kategoria:Gospodarka|Michelin,François]][[Kategoria: Olsztyn|Michelin,François]][[Kategoria: 1990-|Michelin,François]]

François Michelin

2015-11-10T09:41:08Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin
|opis grafiki = François_Michelin
|podpis = François_Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia = Clermont-Ferrand, Francja
|imię przy narodzeniu = François
|data śmierci = 29 kwietnia 2015 r.
|miejsce śmierci = Clermont-Ferrand, Francja
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www = www.michelin.pl
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r. w Clermont-Ferrand (Francja). Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela ''Michelin et Cie'' (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego ''Manufacture Française des Pneumatiques Michelin'' (MFPM) i ''Compagnie Générale des Etablissements Michelin'' (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł 29 kwietnia 2015 roku w Clermont-Ferrand (Francja).

==Zobacz==
Reakcja medialna w Polsce na śmierć przedsiębiorcy [http://wpolityce.pl/swiat/243366-we-francji-pozegnano-znanego-przedsiebiorce-francoisa-michelina-zarliwego-katolika]

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

François Michelin

2015-11-10T09:38:47Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin
|opis grafiki = François_Michelin
|podpis = François_Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia = Clermont-Ferrand, Francja
|imię przy narodzeniu = François
|data śmierci = 29 kwietnia 2015 r.
|miejsce śmierci = Clermont-Ferrand, Francja
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www = www.michelin.pl
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r. w Clermont-Ferrand (Francja). Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela ''Michelin et Cie'' (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego ''Manufacture Française des Pneumatiques Michelin'' (MFPM) i ''Compagnie Générale des Etablissements Michelin'' (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł 29 kwietnia 2015 roku w Clermont-Ferrand (Francja).

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

François Michelin

2015-11-10T09:36:46Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin
|opis grafiki = François_Michelin
|podpis = François_Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia =
|imię przy narodzeniu = François
|data śmierci = 2015 r.
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www = www.michelin.pl
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r.. Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela ''Michelin et Cie'' (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego ''Manufacture Française des Pneumatiques Michelin'' (MFPM) i ''Compagnie Générale des Etablissements Michelin'' (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A.|Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł w 2015 roku.

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

François Michelin

2015-11-10T09:35:34Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin
|opis grafiki = François_Michelin
|podpis = François_Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia =
|imię przy narodzeniu = François
|data śmierci = 2015 r.
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]]
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www = www.michelin.pl
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r.. Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela Michelin et Cie (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego Manufacture Française des Pneumatiques Michelin (MFPM) i Compagnie Générale des Etablissements Michelin (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł w 2015 roku..

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

François Michelin

2015-11-10T09:33:13Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin
|opis grafiki = François_Michelin
|podpis = François_Michelin (źródło: materiały prasowe Michelin Polska)
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia =
|imię przy narodzeniu = François
|data śmierci = 2015 r.
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].
|zawód =
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www =
}}

'''François Michelin''' (1926-2015) - inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

==Życiorys==
'''François Michelin''' urodził się 15 czerwca 1926 r.. Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela Michelin et Cie (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego Manufacture Française des Pneumatiques Michelin (MFPM) i Compagnie Générale des Etablissements Michelin (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł w 2015 roku..

==Bibliografia==
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

François Michelin

2015-11-10T09:29:00Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François_Michelin
|opis grafiki = François Michelin (źródło: Michelin Polska)
|podpis =
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia =
|imię przy narodzeniu = François
|data śmierci = 2015 r.
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].
|zawód =
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www =
}}
(1926-2015) – inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

François Michelin urodził się 15 czerwca 1926 r.. Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela Michelin et Cie (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego Manufacture Française des Pneumatiques Michelin (MFPM) i Compagnie Générale des Etablissements Michelin (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł w 2015 roku..

Bibliografia
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

Plik:François Michelin.jpeg

2015-11-10T09:27:53Z

Elwira: François Michelin (źródło: Michelin Polska)

François Michelin (źródło: Michelin Polska)

François Michelin

2015-11-10T09:27:09Z

Elwira: Utworzono nową stronę "{{Biogram infobox |imię i nazwisko = François Michelin |imię i nazwisko org = |pseudonim = |grafika = François Michelin |opis grafi..."

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = François Michelin
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = François Michelin
|opis grafiki = François Michelin (źródło: Michelin Polska)
|podpis =
|data urodzenia = 15 czerwca 1926 r.
|miejsce urodzenia =
|imię przy narodzeniu = François
|data śmierci = 2015 r.
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|opis_zawód = inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].
|zawód =
|odznaczenia =
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www =
}}
(1926-2015) – inżynier, przedsiębiorca i twórca marki przedsiębiorstwa [[Michelin Polska S.A. |Michelin]].

François Michelin urodził się 15 czerwca 1926 r.. Był synem Etienne Michelin i wnukiem Edouarda Michelin, założyciela Michelin et Cie (1889 r.).

Studiował matematykę. Zanim otrzymał stanowisko kierownicze w fabryce anonimowo odbywał staż inżynierski, był szeregowym pracownikiem zmianowym, dopiero 28 maja 1955 r., został mianowany na stanowisko Dyrektora Zarządzającego Manufacture Française des Pneumatiques Michelin (MFPM) i Compagnie Générale des Etablissements Michelin (CGEM) u boku swojego wuja Roberta Puiseux. W 1959 r. został Generalnym Dyrektorem Zarządzającym.

Według źródeł prasowych François Michelin, kierując firmą przez 50 lat, dał się zapamiętać jako człowiek o niezwykle mocno rozwiniętym zmyśle analitycznym uważnie wsłuchujący się w potrzeby innych. Potrafił motywować ludzi do zaangażowania, dzieląc się z nimi zarówno sukcesami, jak i wyzwaniami. Pozwalał im również na eksperymentowanie, mówiąc: „Wyciąganie wniosków z popełnionych błędów to szansa na rozwój i osiąganie postępów”. Pod kierownictwem François Michelin Grupa awansowała z dziesiątej pozycji w branży do statusu największego producenta opon na świecie.

Był pasjonatem technologii i innowacji oraz zagorzałym orędownikiem „szacunku dla faktów” i żywo
interesował się wszelkimi nowinkami ze świata nauki. François Michelin był prawdziwym wizjonerem. Szybko zdał sobie sprawę, że ograniczone zasoby surowców naturalnych w połączeniu ze stale rosnącą liczbą pojazdów na świecie będą wymagać opracowywania coraz większej liczby produktów przyjaznych dla środowiska. To podejście zaowocowało pierwszą „zieloną oponą”, która trafiła na rynek w 1992 r. po siedmiu latach prac. Wkrótce ścieżką wytyczoną przez [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] podążyli inni producenci opon.

W 2001 r. François Michelin podpisał umowę, mocy której firma [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] rozpoczęła działalność w [[Olsztyn|Olsztynie]] przejmując Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych „Stomil”. Firma stała się jednym z kluczowych przedsiębiorstw w regionie i od tamtej pory wciąż tworzy nowe miejsca pracy. [[Michelin Polska S.A. |Michelin]] sprawuje również mecenat kulturalny w [[Olsztyn|Olsztynie]] dofinansowując wydarzenia kulturalne miejskiego kalendarza.

Podczas Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy w maju 2002 r. François Michelin oficjalnie przeszedł na emeryturę i przekazał kierownictwo Grupy synowi Edouardowi. Zmarł w 2015 roku..

Bibliografia
Oficjalne materiały prasowe Michelin Polska SA.

Radio Zet Gold Olsztyn

2015-10-07T07:14:43Z

Elwira:

{{Media lokalne infobox
|Nazwa = Radio Zet Gold Olsztyn
|Logo = ZET_Gold_Olsztyn_Pion.jpg
|podpis zdjęcia = Logo Radia Zet Olsztyn
|Siedziba = ul. Dąbrowszczaków 39, 10-542 Olsztyn
|Data startu = 13 lipca 2013 r.
|Właściciel = Eurozet
|Prezes/redaktor naczelny = Dariusz Naworski
|Strona internetowa = [http://olsztyn.zetgold.pl olsztyn.zetgold.pl]
}}
''' Radio Zet Gold Olsztyn ''' – jedna z szesnastu lokalnych stacji radiowych nadających w osiemnastu miastach Polski. Swój program w formacie muzycznym ''classic hits'', ''oldies'' adresuje głównie do dojrzałych słuchaczy. Radio Zet Gold zastąpiło dotychczasowe [[lkwim:Radio PlanetaFM|Radio PlanetaFM]].
 

== Kalendarium ==
* Radio Zet Gold rozpoczęło nadawanie programu 13 lipca 2013 roku w [[Olsztyn|Olsztynie]].
== Redaktorzy naczelni ==
*[[Dariusz Naworski]]

==Galeria zdjęć==
<gallery mode=packed widths=300px heights=300px class="left">
File:radio zet olsztyn studio.jpg|<center>Studio Radia Zet Olsztyn. Fot. z archiwum Radia Zet.
</gallery>

== Źródła ==
Archiwum Radia Zet Gold Olsztyn
 

[[Kategoria: Społeczeństwo]][[Kategoria:Społeczeństwo]] [[Kategoria:Stacje radiowe i telewizyjne]][[Kategoria:Media]]
[[Kategoria: Olsztyn]] [[Kategoria: 1990-]]

Anna Wasilewska

2015-04-29T12:39:07Z

Elwira: /* Bibliografia */

{{Osoba polityk infobox rozszerzony dla parlamentarzystow
|Imię i nazwisko =Anna Wasilewska
|grafika = Awasilewska.jpg
|podpis grafiki = Anna Wasilewska, źródło: [http://kto.wm.pl/opis/1066,anna-wasilewska.html kto.wm.pl] [30.08.2014]
|Data i miejsce urodzenia =10 stycznia 1958 r., Ostrowiec Świętokrzyski
|Stanowisko1 =Wiceprezydent Olsztyna
|Okres urzędowania1 =2007–2009
|Przynależność partyjna1 =
|Okres sprawowania mandatu1 =
|Stanowisko2 =Członek Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego
|Okres urzędowania2 =2010–2014
|Przynależność partyjna2 =
|Okres sprawowania mandatu2 =
|Stanowisko3 =
|Okres urzędowania3 =2014–2018
|Przynależność partyjna3 =
|Okres sprawowania mandatu3 =
|Stanowisko4 =
|Okres urzędowania4 =
|Przynależność partyjna4 =
|Okres sprawowania mandatu4 =
|Stanowisko5 =
|Okres urzędowania5 =
|Przynależność partyjna5 =
|Okres sprawowania mandatu5 =
|Stanowisko6 =
|Okres urzędowania6 =
|Przynależność partyjna6 =
|Okres sprawowania mandatu6 =
|Stanowisko7 =
|Okres urzędowania7 =
|Przynależność partyjna7 =
|Okres sprawowania mandatu7 =
|Stanowisko8 =
|Okres urzędowania8 =
|Przynależność partyjna8 =
|Okres sprawowania mandatu8 =
|Stanowisko9 =
|Okres urzędowania9 =
|Przynależność partyjna9 =
|Okres sprawowania mandatu9 =
|Stanowisko10 =
|Okres urzędowania10 =
|Przynależność partyjna10 =
|Okres sprawowania mandatu10 =
|Odznaczenia =
|Odznaczenia1 =
|Odznaczenia2 =
|Odznaczenia3 =
|Odznaczenia4 =
|Odznaczenia5 =
|Odznaczenia6 =
|Odznaczenia7 =
|Odznaczenia8 =
|Odznaczenia9 =
|Odznaczenia10 =
}}
''' Anna Wasilewska ''' (ur. 10 stycznia 1958 r. w Ostrowcu Świętokrzyskim) – samorządowiec, wiceprezydent [[Olsztyn|Olsztyna]], członek zarządu [[Województwo warmińsko-mazurskie|województwa warmińsko-mazurskiego]]. Od wielu lat związana ze sportem na [[Warmia|Warmii]] i [[Mazury|Mazurach]].
 
{{#ev:youtube|2JnJwUHqfCE|290|right|OLSZTYN24: Anna Wasilewska na Regionalnym Kongresie Kobiet w Olsztynie [30.08.2014]}}
== Życiorys ==
Jest absolwentką Wydziału Technologii Żywności [[Akademia Rolniczo-Techniczna w Olsztynie|Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie]]. Ukończyła również Studium Kwalifikacyjne Pedagogiczne i Pedagogiki Specjalnej w Instytucie Kształcenia Nauczycieli im. Władysława Spasowskiego w Warszawie. W 1996 roku ukończyła studia podyplomowe dla menadżerów oświaty w Bałtyckiej Wyższej Szkole Humanistycznej w Koszalinie.

Zawodowo pracuje od 1982 roku. Pracę rozpoczęła w PSS "Społem" w Olsztynie, a następnie przez dwadzieścia trzy lata pracowała w [[Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Olsztynie|Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Olsztynie]], z czego przez trzynaście lat była dyrektorem tej placówki.
Tu zetknęła się z programami promującymi sport wśród osób niepełnosprawnych intelektualnie. Działalność w tej dziedzinie rozpoczęła od stanowiska dyrektora Regionalnego Stowarzyszenia Sportowego Olimpiady Specjalne Polska w województwie.

Od 2006 roku pracuje jako nauczyciel akademicki [[Olsztyńska Szkoła Wyższa|Olsztyńskiej Szkoły Wyższej im. Józefa Rusieckiego]] na [[Wydział Fizjoterapii Olsztyńskiej Szkoły Wyższej|Wydziale Fizjoterapii]].

W latach 2007–2009 była wiceprezydentem [[Olsztyn|Olsztyna]]. W 2009 roku podjęła pracę w [[Warmińsko-Mazurski Urząd Marszałkowski w Olsztynie|Urzędzie Marszałkowskim]] na stanowisku dyrektora Departamentu Sportu. W 2010 i 2014 roku zdobyła mandat radnej sejmiku warmińsko-mazurskiego i objęła funkcję członka zarządu województwa. Jest członkiem [[Platforma Obywatelska na Warmii i Mazurach|Platformy Obywatelskiej]].

Organizowała imprezy i wyjazdy sportowe na poziomie regionalnym, krajowym i międzynarodowym. Jest prezesem Stowarzyszenia Sportowego Olimpiady Specjalne Polska w województwie warmińsko-mazurskim, członkiem Komitetu Wykonawczego w Biurze Narodowym tego stowarzyszenia.
 
=== Szkoła i wykształcenie ===
*Akademia Rolniczo-Techniczna w Olsztynie, technologia żywności 
*Instytut Kształcenia Nauczycieli im. Władysława Spasowskiego w Warszawie 
*Bałtycka Wyższa Szkoła Humanistyczna w Koszalinie, studia podyplomowe
=== Praca ===
*PSS "Społem" w Olsztynie
*Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Olsztynie 
*Olsztyńska Szkoła Wyższa im. Józefa Rusieckiego 
*Urząd Marszałkowski
=== Działalność społeczna i samorządowa ===
*wiceprezydent Olsztyna (2007–2009) 
*Sejmik Województwa Warmińsko-Mazurskiego – radna IV kadencji, członek zarządu województwa (2010–2018)
=== Działalność polityczna ===
*Platforma Obywatelska 
**członek partii

== Multimedia ==

[[Plik: 2311d - Poranne pytania - A.Wasilewska.mp3|left|Bratian Kurzętnik]] Radio Olsztyn. Audycja: Poranne pytania - A.Wasilewska, Autor: Michał d'Obyrn, emisja:23.11.2012 r.
 
[[Plik: 0511d - Tak czy nie - A.Wasilewska.mp3|left|Bratian Kurzętnik]] Radio Olsztyn. Audycja: Tak czy nie - A.Wasilewska,Autor Sławomir Ostrowski, emisja:05.11.2012

 
[[Plik: Czytanie Fredry - A. Wasilewska - J. Protas.mp3|left|Bratian Kurzętnik]] Radio Olsztyn. Audycja: Czytanie Fredry - A. Wasilewska i J. Protas, emisja:07.09.2013

== Zobacz też ==
[http://www.olsztyn.eu/ Urząd Miasta Olsztyna] [30.08.2014] 
[http://portal.warmia.mazury.pl/pl/wladze-wojewodztwa/zarzad portal.warmia.mazury.pl] [30.08.2014] 
[http://biznes.wm.pl/213452,Nasza-rozmowa-Wicemarszalek-Anna-Wasilewska-o-rozwoju-regionu.html#axzz3BuS7ZWuE biznes.wm.pl, ''Nasza rozmowa: wicemarszałek Anna Wasilewska o rozwoju regionu''] [30.08.2014]
 
== Bibliografia ==
[http://www.annawasilewska.eu/ annawasilewska.eu] [30.08.2014] 
[http://portal.warmia.mazury.pl/pl/wladze-wojewodztwa/ portal.warmia.mazury.pl] [30.08.2014]
 

[[Kategoria: Administracja i polityka|Wasilewska, Anna]]
[[Kategoria: Administracja wojewódzka|Wasilewska, Anna]]
[[Kategoria: Działacze sportowi|Wasilewska, Anna]]
[[Kategoria: Samorządowcy]]
[[Kategoria: Radni Sejmiku Województwa|Wasilewska, Anna]]
[[Kategoria: Wicemarszałkowie i członkowie Zarządu Województwa|Wasilewska, Anna]]
[[Kategoria: Nauczyciele akademiccy|Wasilewska, Anna]]
[[Kategoria: 1990-|Wasilewska, Anna]]
[[Kategoria: Olsztyn|Wasilewska, Anna]]

Stanisław Olszewski

2015-04-28T12:26:48Z

Elwira:

{{Ludzie sportu infobox
|nazwa = Stanisław Olszewski
|grafika = Stanislaw_Olszewski.jpeg
|podpis grafiki = z archiwum Janusza Poryckiego
|Imię i Nazwisko = Stanisław Olszewski
|Data i miejsce urodzenia = 8 listopada 1948 r. w Lidzbarku Warmińskim
|Data śmierci = 27 kwietnia 2015 r. w Olsztynie
|Dyscyplina = sporty motorowe
|Największy sukces = dwukrotny mistrz Europy
}}
'''Stanisław Olszewski''' (ur. 8 listopada 1948 r. w [[Lidzbark Warmiński|Lidzbarku Warmińskim]]) – wybitny zawodnik sportów motorowych na [[Warmia|Warmii]] i [[Mazury|Mazurach]], mistrz Europy w Rajdach Enduro. Zmarł 27 kwietnia 2015 r. w Olsztynie.
 
==Przebieg kariery sportowej==
Pierwszy kontakt ze sportem motorowym miał w 1996 r. Kontynuował tradycje rodzinne, bowiem motocross uprawiali już jego bracia: Andrzej i Zdzisław. Dzięki talentowi i pracy osiągnął wielkie międzynarodowe sukcesy, szczególnie w konkurencji Enduro, gdzie przez wiele lat był podporą reprezentacji Polski. Wystąpił w niej 130 razy.

Po zakończeniu kariery zawodniczej został instruktorem sportów motorowych – motocross, enduro. Od wielu lat jest trenerem w [[Motoklub Olsztyn|Motoklubie Olsztyn]] – wychował medalistów mistrzostw Polski.

Współorganizator międzynarodowych motocrossowych mistrzostw Polski, mistrzostw Europy w motocrossie. Sędzia międzynarodowy Komisarz ds. Technicznych, sędzia klasy Państwowej w sportach motocyklowych. Członek Okręgowej Komisji Sportu Motocyklowego w ZO PZM Olsztyn. Członek Komisji Rewizyjnej w Motoklubie Olsztyn.
==Osiągnięcia sportowe==
*10 tytułów mistrza Polski w Motocrossie
*5 tytułów wicemistrza Polski w Motocrossie
*1 tytuł mistrza KDL Motocross (1976)
*1 tytuł wicemistrza KDL Motocross (1977)
*1 tytuł wicemistrza Europy Enduro (1978)
*2 tytuły mistrza Europy Enduro (1979,1980)
*I miejsce zespołowy mistrz świata i I miejsce indywidualnie (1980)
*II miejsce na zespołowych mistrzostwach świata (1984)
==Nagrody i odznaczenia==
*mistrz Sportu (1976)
*nagroda Fair Play (1980)
*Zasłużony Mistrz Sportu
*Złoty Medal "Za wybitne Osiągnięcia Sportowe"
*Złoty Krzyż Zasługi
*Złota(1995) Honorowa Odznaka Polskiego Związku Motorowego
*Złota Odznaka "Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej" (1989)

==Galeria zdjęć z archiwum Janusza Poryckiego==
<gallery mode=packed widths=200px heights=200px class="left">
Plik:Olszewski_Stanislaw1.jpeg|
Plik:Olszewski_Stanislaw2.jpeg|
Plik:Olszewski_Stanislaw3.jpeg|
Plik:Olszewski_Stanislaw4.jpeg|
</gallery>
==Bibliografia==
*Archiwum Motoklubu Olsztyn.

[[Kategoria:Sport|Olszewski, Stanisław]][[Kategoria:Zawodnicy|Olszewski, Stanisław]][[Kategoria:Mistrzowie sportu|Olszewski, Stanisław]] [[Kategoria: 1945-1989|Olszewski, Stanisław]] [[Kategoria: 1990-|Olszewski, Stanisław]][[Kategoria:Olsztyn|Olszewski, Stanisław]]

Czesław Drężek

2015-04-28T11:47:11Z

Elwira: /* Bibliografia */

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = Czesław Drężek
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = ksiadz_drezek.jpg
|opis grafiki = ksiądz Czesław Drężek Źródło: Urząd Miasta i Gminy Pasłęk
|podpis =
|data urodzenia = 1938
|miejsce urodzenia = Kurpie
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci =
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|zawód = Proboszcz parafii w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]]
|odznaczenia = Honorowy Obywatel Pasłęka (2003)
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www =
}}

Czesław Drężek (ur. 17 lipca 1938 r.) – duchowny katolicki, ksiądz kanonik, od 1978 r. proboszcz parafii w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]], twórca i kustosz tamtejszego [[Sanktuarium Jezusa Miłosiernego w Zielonce Pasłęckiej|Sanktuarium]], diecezjalny duszpasterz rolników.

==Wykształcenie ==
W 1959 roku ukończył Technikum Rolniczo-Łąkarskiego w [[Lidzbark Warmiński|Lidzbarku Warmińskim]]. W latach 1959-65 odbył studia filozoficzno-teologiczne w [[Wyższe Seminarium Duchowne Metropolii Warmińskiej Hosianum w Olsztynie|Seminarium Duchownym w Olsztynie]].
W latach 1965-1973 był wikarym parafii [[Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie|Najświętszego Serca Jezusowego w Olsztynie]]. W latach 1973-1978 prowadził samodzielną placówkę duszpasterską w Różyńsku Wielkim (dekanat Pisz). W 1978 r. przeniesiony do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]], w której pełni swoje obowiązki duszpasterskie do chwili obecnej.

==Działalność duszpasterska==
Ksiądz Czesław Drężek poświęcił większość kapłańskiego życia [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]]. Dzięki jego zaangażowaniu 8 marca 1987 roku Ordynariusz Warmiński bp. [[Edmund Piszcz]] intronizował w kościele św. Jana Chrzciciela w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] cudowny obraz Jezusa Miłosiernego oraz ustanowił niniejszy kościół parafialny Diecezjalnym Sanktuarium Jezusa Miłosiernego. Kustoszem sanktuarium został ksiądz Czesław Drężek.

Obiektem licznych pielgrzymek do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]] są [[Golgota]] (budowla wybudowana z polnych kamieni), [[grota Matki Bożej z Lourdes]] oraz pomnik poległych w czasie II wojny światowej i żołnierzy 27 Dywizji AK. Dzięki staraniom księdza Czesława wybudowano także niezwykłą Drogę Krzyżową, która ciągnie się na przestrzeni 2,5 km.

W kwietniu 2005 r., w czasie uroczystej mszy świętej, siostry ze Zgromadzenia Matki Boskiej Miłosierdzia przekazały sanktuarium w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] relikwie świętej Faustyny . W 2012 roku przekazanie ampułki z kroplą krwi Jana Pawła II było najważniejszym punktem dorocznych dożynek. Dodatkowo znajdują się tam relikwie Andrzeja Boboli, Urszuli Ledóchowskiej, Anieli Salawy i Marceliny Darowskiej oraz relikwie św. Rafała Kalinowskiego i bł. Piotra Frassatiego, patrona studentów, młodzieży i ludzi gór. Sanktuarium przechowuje obecnie relikwie 26 świętych i błogosławionych.

==Odznaczenia i wyróżnienia==
*Honorowy Obywatel Miasta i [[Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)|Gminy Pasłęk]] (2003)<ref> Materiał na oficjalnej stronie Mista i Gminy Pasłęk [http://www.paslek.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1195:ksidz-czesaw-drek&catid=36:honorowi-obywatele&Itemid=6]</ref>

{{Przypisy}}
<references/>

==Bibliografia==
Opracowano w oparciu o materiały udostępnione przez Burmistrza Pasłęka oraz znalezione na:
* http://www.gazeta.mazury.pl/main/sanktuarium-jezusa-tulacza.html
* http://zielonkapaslecka.republika.pl/index_pliki/Page461.htm

[[Kategoria: Kościół]]
[[Kategoria: Kościół rzymskokatolicki]]
[[Kategoria: Parafie rzymskokatolickie]]
[[Kategoria: Duchowni rzymskokatoliccy|Drężek, Czesław]]
[[Kategoria: Diecezja elbląska]]
[[Kategoria: Dekanat Pasłęk II]]
[[Kategoria: Powiat elbląski]]
[[Kategoria: Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Kompleks budynków koszarowych w Działdowie

2015-04-28T11:45:19Z

Elwira:

{{mała architektura infobox

|nazwa = Kompleks budynków koszarowych w Działdowie
|typ obiektu = Koszary
|lokalizacja = Działdowo
|właściciel =
}} 

[[Image:Ko dz.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://powiatdzialdowski.pl/portal/?page_id=125 powiatdzialdowski.pl]]]
[[Image:Ko dz2.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://www.mailbox.olsztyn.pl/users/mail0239/6/23/koszary.html mailbox.olsztyn.pl]]]
[[Image:Ko dz3.jpg|thumb|right|290px|Fot. Łukasz Węglewski. Źródło: [http://www.google.pl/imgres?imgurl=http://ro.com.pl/wp-content/uploads/2014/11/Soldau-koszary-2.jpg&imgrefurl=http://ro.com.pl/oboz-w-dzialdowie/01166767&h=765&w=1000&tbnid=qWPeGdCxlzkx8M:&zoom=1&docid=g5-Orw50wc_DiM&hl=pl&ei=Fv8YVayBMcrxUKO9gfgN&tbm=isch&ved=0CEIQMygWMBY ro.com.pl]]]
'''Kompleks budynków koszarowych w Działdowie'''

== Położenie ==

Kompleks budynków koszarowych w Działdowie położony jest w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Działdowo.

== Historia ==

Działdowskie koszary oddano do użytku w 1886 roku. Do końca pierwszej wojny światowej stacjonowały w nim bataliony wojsk pruskich, a w okresie międzywojennym polski III Batalion 32 Pułku Piechoty.

W czasie drugiej wojny światowej w koszarach mieścił się hitlerowski obóz jeniecki, a następnie kolejno: obóz Selbstschutz, obóz przejściowy oraz wychowawczy obóz pracy i obóz karny. Szacunkowo w latach 1939–1945 więziono tu około 30 tysięcy osób, z czego według różnych źródeł, śmierć poniosło od 3 000 do 15 000 więźniów. Wśród nich znaleźli się patroni miasta [[Działdowo|Działdowa]], beatyfikowani przez papieża św. Jana Pawła II, abp [[Antoni Julian Nowowiejski]] i bp [[Leon Wetmański]]. Po zakończeniu wojny mieścił się tu obóz Nakazowo-Rozdzielczy NKWD.

Do 1956 r. budynki pełniły funkcję koszar.

Domy oznaczone numerami 3 i 5 były budynkami mieszkalnymi dla oficerów i szeregowych żołnierzy. W budynku przy Grunwaldzkiej 7 mieściła się warownia i komendantura, a przy Grunwaldzkiej 9 znajdowała się dawna kantyna.

Obecnie dawne kasyno oficerskie przy ulicy Chopina 2 jest siedzibą [[Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Działdowie|Państwowej Szkoły Muzycznej]]. W budynku numer 4, dawnej łaźni, znajduje się Komenda Hufca Związku Harcerstwa Polskiego, natomiast w dawnym budynku oficerskim (Chopina 6) mieści się Powiatowy Urząd Pracy.

== Bibliografia ==
* ''Kanon krajoznawczy Warmii i Mazur'', red. S. Harajda, I. Liżewska, K. Młynarczyk, Olsztyn 2010.
* materiały uzyskane z Urzędu Miasta Działdowo

[[Kategoria: Turystyka]]
[[Kategoria: Powiat działdowski]]
[[Kategoria: Działdowo]]
[[Kategoria: Inne obiekty architektury]]
[[Kategoria: 1801-1918]]
[[Kategoria: 1919-1944]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Plik:Ksiadz drezek.jpg

2015-04-28T10:43:43Z

Elwira: Ksiądz Czesław Drężek, proboszcz parafii w Zielonce Pasłęckiej

Ksiądz Czesław Drężek, proboszcz parafii w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]]

Czesław Drężek

2015-04-28T10:43:03Z

Elwira:

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = Czesław Drężek
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|grafika = ksiadz_drezek.jpg
|opis grafiki = ksiądz Czesław Drężek Źródło: Urząd Miasta i Gminy Pasłęk
|podpis =
|data urodzenia = 1938
|miejsce urodzenia = Kurpie
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci =
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|zawód = Proboszcz parafii w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]]
|odznaczenia = Honorowy Obywatel Pasłęka (2003)
|commons =
|wikiźródła =
|wikicytaty =
|www =
}}

Czesław Drężek (ur. 17 lipca 1938 r.) – duchowny katolicki, ksiądz kanonik, od 1978 r. proboszcz parafii w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]], twórca i kustosz tamtejszego [[Sanktuarium Jezusa Miłosiernego w Zielonce Pasłęckiej|Sanktuarium]], diecezjalny duszpasterz rolników.

==Wykształcenie ==
W 1959 roku ukończył Technikum Rolniczo-Łąkarskiego w [[Lidzbark Warmiński|Lidzbarku Warmińskim]]. W latach 1959-65 odbył studia filozoficzno-teologiczne w [[Wyższe Seminarium Duchowne Metropolii Warmińskiej Hosianum w Olsztynie|Seminarium Duchownym w Olsztynie]].
W latach 1965-1973 był wikarym parafii [[Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie|Najświętszego Serca Jezusowego w Olsztynie]]. W latach 1973-1978 prowadził samodzielną placówkę duszpasterską w Różyńsku Wielkim (dekanat Pisz). W 1978 r. przeniesiony do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]], w której pełni swoje obowiązki duszpasterskie do chwili obecnej.

==Działalność duszpasterska==
Ksiądz Czesław Drężek poświęcił większość kapłańskiego życia [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]]. Dzięki jego zaangażowaniu 8 marca 1987 roku Ordynariusz Warmiński bp. [[Edmund Piszcz]] intronizował w kościele św. Jana Chrzciciela w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] cudowny obraz Jezusa Miłosiernego oraz ustanowił niniejszy kościół parafialny Diecezjalnym Sanktuarium Jezusa Miłosiernego. Kustoszem sanktuarium został ksiądz Czesław Drężek.

Obiektem licznych pielgrzymek do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]] są [[Golgota]] (budowla wybudowana z polnych kamieni), [[grota Matki Bożej z Lourdes]] oraz pomnik poległych w czasie II wojny światowej i żołnierzy 27 Dywizji AK. Dzięki staraniom księdza Czesława wybudowano także niezwykłą Drogę Krzyżową, która ciągnie się na przestrzeni 2,5 km.

W kwietniu 2005 r., w czasie uroczystej mszy świętej, siostry ze Zgromadzenia Matki Boskiej Miłosierdzia przekazały sanktuarium w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] relikwie świętej Faustyny . W 2012 roku przekazanie ampułki z kroplą krwi Jana Pawła II było najważniejszym punktem dorocznych dożynek. Dodatkowo znajdują się tam relikwie Andrzeja Boboli, Urszuli Ledóchowskiej, Anieli Salawy i Marceliny Darowskiej oraz relikwie św. Rafała Kalinowskiego i bł. Piotra Frassatiego, patrona studentów, młodzieży i ludzi gór. Sanktuarium przechowuje obecnie relikwie 26 świętych i błogosławionych.

==Odznaczenia i wyróżnienia==
*Honorowy Obywatel Miasta i [[Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)|Gminy Pasłęk]] (2003)<ref> Materiał na oficjalnej stronie Mista i Gminy Pasłęk [http://www.paslek.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1195:ksidz-czesaw-drek&catid=36:honorowi-obywatele&Itemid=6]</ref>

{{Przypisy}}
<references/>

==Bibliografia==
Opracowano w oparciu o materiały udostępnione przez Burmistrza Pasłęka oraz znalezione na:
* http://www.gazeta.mazury.pl/main/sanktuarium-jezusa-tulacza.html
* http://zielonkapaslecka.republika.pl/index_pliki/Page461.htm

[[Kategoria: Kościół]]
[[Kategoria: Kościół rzymskokatolicki]]
[[Kategoria: Parafie rzymskokatolickie]]
[[Kategoria: Diecezja elbląska]]
[[Kategoria: Dekanat Pasłęk II]]
[[Kategoria: Powiat elbląski]]
[[Kategoria: Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Kompleks budynków koszarowych w Działdowie

2015-04-28T10:34:54Z

Elwira: /* Historia */

{{mała architektura infobox

|nazwa = Kompleks budynków koszarowych w Działdowie
|typ obiektu = Koszary
|lokalizacja = Działdowo
|właściciel =
}} 

[[Image:Ko dz.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://powiatdzialdowski.pl/portal/?page_id=125 powiatdzialdowski.pl]]]
[[Image:Ko dz2.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://www.mailbox.olsztyn.pl/users/mail0239/6/23/koszary.html mailbox.olsztyn.pl]]]
[[Image:Ko dz3.jpg|thumb|right|290px|Fot. Łukasz Węglewski. Źródło: [http://www.google.pl/imgres?imgurl=http://ro.com.pl/wp-content/uploads/2014/11/Soldau-koszary-2.jpg&imgrefurl=http://ro.com.pl/oboz-w-dzialdowie/01166767&h=765&w=1000&tbnid=qWPeGdCxlzkx8M:&zoom=1&docid=g5-Orw50wc_DiM&hl=pl&ei=Fv8YVayBMcrxUKO9gfgN&tbm=isch&ved=0CEIQMygWMBY ro.com.pl]]]
'''Kompleks budynków koszarowych w Działdowie'''

== Położenie ==

Kompleks budynków koszarowych w Działdowie położony jest w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Działdowo.

== Historia ==

Działdowskie koszary oddano do użytku w 1886 roku. Do końca pierwszej wojny światowej stacjonowały w nim bataliony wojsk pruskich, a w okresie międzywojennym polski III Batalion 32 Pułku Piechoty.

W czasie drugiej wojny światowej w koszarach mieścił się hitlerowski obóz jeniecki, a następnie kolejno: obóz Selbstschutz, obóz przejściowy oraz wychowawczy obóz pracy i obóz karny. Szacunkowo w latach 1939–1945 więziono tu około 30 tysięcy osób, z czego według różnych źródeł, śmierć poniosło od 3 000 do 15 000 więźniów. Wśród nich znaleźli się patroni miasta [[Działdowo|Działdowa]], beatyfikowani przez papieża św. Jana Pawła II, abp [[Antoni Julian Nowowiejski]] i bp [[Leon Wetmański]]. Po zakończeniu wojny mieścił się tu obóz Nakazowo-Rozdzielczy NKWD.

Do 1956 r. budynki pełniły funkcję koszar.

Domy oznaczone numerami 3 i 5 były budynkami mieszkalnymi dla oficerów i szeregowych żołnierzy. W budynku przy Grunwaldzkiej 7 mieściła się warownia i komendantura, a przy Grunwaldzkiej 9 znajdowała się dawna kantyna.

Obecnie dawne kasyno oficerskie przy ulicy Chopina 2 jest siedzibą [[Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Działdowie|Państwowej Szkoły Muzycznej]]. W budynku numer 4, dawnej łaźni, znajduje się Komenda Hufca Związku Harcerstwa Polskiego, natomiast w dawnym budynku oficerskim (Chopina 6) mieści się Powiatowy Urząd Pracy.

== Bibliografia ==
* ''Kanon krajoznawczy Warmii i Mazur'', red. S. Harajda, I. Liżewska, K. Młynarczyk, Olsztyn 2010.
* materiały uzyskane z Urzędu Miasta Działdowo

[[Kategoria: Turystyka]]
[[Kategoria: Powiat działdowski]]
[[Kategoria: Działdowo]]
[[Kategoria: 1801-1918]]
[[Kategoria: 1919-1944]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Kompleks budynków koszarowych w Działdowie

2015-04-28T10:31:57Z

Elwira:

{{mała architektura infobox

|nazwa = Kompleks budynków koszarowych w Działdowie
|typ obiektu = Koszary
|lokalizacja = Działdowo
|właściciel =
}} 

[[Image:Ko dz.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://powiatdzialdowski.pl/portal/?page_id=125 powiatdzialdowski.pl]]]
[[Image:Ko dz2.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://www.mailbox.olsztyn.pl/users/mail0239/6/23/koszary.html mailbox.olsztyn.pl]]]
[[Image:Ko dz3.jpg|thumb|right|290px|Fot. Łukasz Węglewski. Źródło: [http://www.google.pl/imgres?imgurl=http://ro.com.pl/wp-content/uploads/2014/11/Soldau-koszary-2.jpg&imgrefurl=http://ro.com.pl/oboz-w-dzialdowie/01166767&h=765&w=1000&tbnid=qWPeGdCxlzkx8M:&zoom=1&docid=g5-Orw50wc_DiM&hl=pl&ei=Fv8YVayBMcrxUKO9gfgN&tbm=isch&ved=0CEIQMygWMBY ro.com.pl]]]
'''Kompleks budynków koszarowych w Działdowie'''

== Położenie ==

Kompleks budynków koszarowych w Działdowie położony jest w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Działdowo.

== Historia ==

Działdowskie koszary oddano do użytku w 1886 roku. Do końca pierwszej wojny światowej stacjonowały w nim bataliony wojsk pruskich, a w okresie międzywojennym polski III Batalion 32 Pułku Piechoty.

W czasie drugiej wojny światowej w koszarach mieścił się hitlerowski obóz jeniecki, a następnie kolejno: obóz Selbstschutz, obóz przejściowy oraz wychowawczy obóz pracy i obóz karny. Szacunkowo w latach 1939–1945 więziono tu około 30 tysięcy osób, z czego według różnych źródeł, śmierć poniosło od 3 000 do 15 000 więźniów. Wśród nich znaleźli się patroni miasta [[Działdowo|Działdowa]], beatyfikowani przez papieża św. Jana Pawła II, abp [[Antoni Julian Nowowiejski]] i bp [[Leon Wetmański]]. Po zakończeniu wojny mieścił się tu obóz Nakazowo-Rozdzielczy NKWD.

Do 1956 r. budynki pełniły funkcję koszar.

Obecnie dawne kasyno oficerskie przy ulicy Chopina 2 jest siedzibą [[Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Działdowie|Państwowej Szkoły Muzycznej im. Arno Kanta]]. W budynku numer 4, dawnej łaźni, znajduje się Komenda Hufca ZHP, natomiast w dawnym budynku oficerskim (Chopina 6) mieści się Powiatowy Urząd Pracy. Domy pod numerami 3 i 5 były budynkami mieszkalnymi dla oficerów i szeregowych żołnierzy. W budynku przy Grunwaldzkiej 7 mieściła się warownia i komendantura, a przy Grunwaldzkiej 9 znajdowała się dawna kantyna.

== Bibliografia ==
* ''Kanon krajoznawczy Warmii i Mazur'', red. S. Harajda, I. Liżewska, K. Młynarczyk, Olsztyn 2010.
* materiały uzyskane z Urzędu Miasta Działdowo

[[Kategoria: Turystyka]]
[[Kategoria: Powiat działdowski]]
[[Kategoria: Działdowo]]
[[Kategoria: 1801-1918]]
[[Kategoria: 1919-1944]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Kompleks budynków koszarowych w Działdowie

2015-04-28T10:30:34Z

Elwira:

{{mała architektura infobox

|nazwa = Kompleks budynków koszarowych w Działdowie
|typ obiektu = Koszary
|lokalizacja = Działdowo
|właściciel =
}} 

[[Image:Ko dz.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://powiatdzialdowski.pl/portal/?page_id=125 powiatdzialdowski.pl]]]
[[Image:Ko dz2.jpg|thumb|right|290px|Źródło: [http://www.mailbox.olsztyn.pl/users/mail0239/6/23/koszary.html mailbox.olsztyn.pl]]]
[[Image:Ko dz3.jpg|thumb|right|290px|Fot. Łukasz Węglewski. Źródło: [http://www.google.pl/imgres?imgurl=http://ro.com.pl/wp-content/uploads/2014/11/Soldau-koszary-2.jpg&imgrefurl=http://ro.com.pl/oboz-w-dzialdowie/01166767&h=765&w=1000&tbnid=qWPeGdCxlzkx8M:&zoom=1&docid=g5-Orw50wc_DiM&hl=pl&ei=Fv8YVayBMcrxUKO9gfgN&tbm=isch&ved=0CEIQMygWMBY ro.com.pl]]]
'''Kompleks budynków koszarowych w Działdowie'''

== Położenie ==
Kompleks budynków koszarowych w Działdowie położony jest w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Działdowo.

== Historia ==

Działdowskie koszary oddano do użytku w 1886 roku. Do końca pierwszej wojny światowej stacjonowały w nim bataliony wojsk pruskich, a w okresie międzywojennym polski III Batalion 32 Pułku Piechoty.

W czasie drugiej wojny światowej w koszarach mieścił się hitlerowski obóz jeniecki, a następnie kolejno: obóz Selbstschutz, obóz przejściowy oraz wychowawczy obóz pracy i obóz karny. Szacunkowo w latach 1939–1945 więziono tu około 30 tysięcy osób, z czego według różnych źródeł, śmierć poniosło od 3 000 do 15 000 więźniów. Wśród nich znaleźli się patroni miasta [[Działdowo|Działdowa]], beatyfikowani przez papieża św. Jana Pawła II, abp [[Antoni Julian Nowowiejski]] i bp [[Leon Wetmański]]. Po zakończeniu wojny mieścił się tu obóz Nakazowo-Rozdzielczy NKWD.

Do 1956 r. budynki pełniły funkcję koszar.

Obecnie dawne kasyno oficerskie przy ulicy Chopina 2 jest siedzibą [[Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Działdowie|Państwowej Szkoły Muzycznej im. Arno Kanta]]. W budynku numer 4, dawnej łaźni, znajduje się Komenda Hufca ZHP, natomiast w dawnym budynku oficerskim (Chopina 6) mieści się Powiatowy Urząd Pracy. Domy pod numerami 3 i 5 były budynkami mieszkalnymi dla oficerów i szeregowych żołnierzy. W budynku przy Grunwaldzkiej 7 mieściła się warownia i komendantura, a przy Grunwaldzkiej 9 znajdowała się dawna kantyna.

== Bibliografia ==
* ''Kanon krajoznawczy Warmii i Mazur'', red. S. Harajda, I. Liżewska, K. Młynarczyk, Olsztyn 2010.
* materiały uzyskane z Urzędu Miasta Działdowo

[[Kategoria:Turystyka]]
[[Kategoria: Powiat działdowski]]
[[Kategoria: Działdowo]]
[[Kategoria: 1801-1918]]
[[Kategoria: 1919-1944]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Czesław Drężek

2015-04-28T09:06:43Z

Elwira:

Czesław Drężek (ur. 17 lipca 1938 r.) – duchowny katolicki, ksiądz kanonik, od 1978 r. proboszcz parafii w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]], twórca i kustosz tamtejszego [[Sanktuarium Jezusa Miłosiernego w Zielonce Pasłęckiej|Sanktuarium]], diecezjalny duszpasterz rolników.

==Wykształcenie ==
W 1959 roku ukończył Technikum Rolniczo-Łąkarskiego w [[Lidzbark Warmiński|Lidzbarku Warmińskim]]. W latach 1959-65 odbył studia filozoficzno-teologiczne w [[Wyższe Seminarium Duchowne Metropolii Warmińskiej Hosianum w Olsztynie|Seminarium Duchownym w Olsztynie]].
W latach 1965-1973 był wikarym parafii [[Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie|Najświętszego Serca Jezusowego w Olsztynie]]. W latach 1973-1978 prowadził samodzielną placówkę duszpasterską w Różyńsku Wielkim (dekanat Pisz). W 1978 r. przeniesiony do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]], w której pełni swoje obowiązki duszpasterskie do chwili obecnej.

==Działalność duszpasterska==
Ksiądz Czesław Drężek poświęcił większość kapłańskiego życia [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]]. Dzięki jego zaangażowaniu 8 marca 1987 roku Ordynariusz Warmiński bp. [[Edmund Piszcz]] intronizował w kościele św. Jana Chrzciciela w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] cudowny obraz Jezusa Miłosiernego oraz ustanowił niniejszy kościół parafialny Diecezjalnym Sanktuarium Jezusa Miłosiernego. Kustoszem sanktuarium został ksiądz Czesław Drężek.

Obiektem licznych pielgrzymek do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]] są [[Golgota]] (budowla wybudowana z polnych kamieni), [[grota Matki Bożej z Lourdes]] oraz pomnik poległych w czasie II wojny światowej i żołnierzy 27 Dywizji AK. Dzięki staraniom księdza Czesława wybudowano także niezwykłą Drogę Krzyżową, która ciągnie się na przestrzeni 2,5 km.

W kwietniu 2005 r., w czasie uroczystej mszy świętej, siostry ze Zgromadzenia Matki Boskiej Miłosierdzia przekazały sanktuarium w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] relikwie świętej Faustyny . W 2012 roku przekazanie ampułki z kroplą krwi Jana Pawła II było najważniejszym punktem dorocznych dożynek. Dodatkowo znajdują się tam relikwie Andrzeja Boboli, Urszuli Ledóchowskiej, Anieli Salawy i Marceliny Darowskiej oraz relikwie św. Rafała Kalinowskiego i bł. Piotra Frassatiego, patrona studentów, młodzieży i ludzi gór. Sanktuarium przechowuje obecnie relikwie 26 świętych i błogosławionych.

==Odznaczenia i wyróżnienia==
*Honorowy Obywatel Miasta i [[Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)|Gminy Pasłęk]] (2003)<ref> Materiał na oficjalnej stronie Mista i Gminy Pasłęk [http://www.paslek.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1195:ksidz-czesaw-drek&catid=36:honorowi-obywatele&Itemid=6]</ref>

{{Przypisy}}
<references/>

==Bibliografia==
Opracowano w oparciu o materiały udostępnione przez Burmistrza Pasłęka oraz znalezione na:
* http://www.gazeta.mazury.pl/main/sanktuarium-jezusa-tulacza.html
* http://zielonkapaslecka.republika.pl/index_pliki/Page461.htm

[[Kategoria: Kościół]]
[[Kategoria: Kościół rzymskokatolicki]]
[[Kategoria: Parafie rzymskokatolickie]]
[[Kategoria: Diecezja elbląska]]
[[Kategoria: Dekanat Pasłęk II]]
[[Kategoria: Powiat elbląski]]
[[Kategoria: Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Czesław Drężek

2015-04-28T09:02:13Z

Elwira: /* Bibliografia */

==Biografia==
Urodził się 17 lipca 1938 roku na Kurpiach.

==Wykształcenie ==
W 1959 roku ukończył Technikum Rolniczo-Łąkarskiego w [[Lidzbark Warmiński|Lidzbarku Warmińskim]]. W latach 1959-65 odbył studia filozoficzno-teologiczne w [[Wyższe Seminarium Duchowne Metropolii Warmińskiej Hosianum w Olsztynie|Seminarium Duchownym w Olsztynie]].
W latach 1965-1973 był wikarym parafii [[Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie|Najświętszego Serca Jezusowego w Olsztynie]]. W latach 1973-1978 prowadził samodzielną placówkę duszpasterską w Różyńsku Wielkim (dekanat Pisz). W 1978 r. przeniesiony do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]], w której pełni swoje obowiązki duszpasterskie do chwili obecnej.

==Działalność duszpasterska==
Ksiądz Czesław Drężek poświęcił większość kapłańskiego życia [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]]. Dzięki jego zaangażowaniu 8 marca 1987 roku Ordynariusz Warmiński bp. [[Edmund Piszcz]] intronizował w kościele św. Jana Chrzciciela w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] cudowny obraz Jezusa Miłosiernego oraz ustanowił niniejszy kościół parafialny Diecezjalnym Sanktuarium Jezusa Miłosiernego. Kustoszem sanktuarium został ksiądz Czesław Drężek.

Obiektem licznych pielgrzymek do [[Zielonka Pasłęcka|Zielonki Pasłęckiej]] są [[Golgota]] (budowla wybudowana z polnych kamieni), [[grota Matki Bożej z Lourdes]] oraz pomnik poległych w czasie II wojny światowej i żołnierzy 27 Dywizji AK. Dzięki staraniom księdza Czesława wybudowano także niezwykłą Drogę Krzyżową, która ciągnie się na przestrzeni 2,5 km.

W kwietniu 2005 r., w czasie uroczystej mszy świętej, siostry ze Zgromadzenia Matki Boskiej Miłosierdzia przekazały sanktuarium w [[Zielonka Pasłęcka|Zielonce Pasłęckiej]] relikwie świętej Faustyny . W 2012 roku przekazanie ampułki z kroplą krwi Jana Pawła II było najważniejszym punktem dorocznych dożynek. Dodatkowo znajdują się tam relikwie Andrzeja Boboli, Urszuli Ledóchowskiej, Anieli Salawy i Marceliny Darowskiej oraz relikwie św. Rafała Kalinowskiego i bł. Piotra Frassatiego, patrona studentów, młodzieży i ludzi gór. Sanktuarium przechowuje obecnie relikwie 26 świętych i błogosławionych.

==Odznaczenia i wyróżnienia==
*Honorowy Obywatel Miasta i [[Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)|Gminy Pasłęk]] (2003)<ref> Materiał na oficjalnej stronie Mista i Gminy Pasłęk [http://www.paslek.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1195:ksidz-czesaw-drek&catid=36:honorowi-obywatele&Itemid=6]</ref>

{{Przypisy}}
<references/>

==Bibliografia==
Opracowano w oparciu o materiały udostępnione przez Burmistrza Pasłęka oraz znalezione na:
* http://www.gazeta.mazury.pl/main/sanktuarium-jezusa-tulacza.html
* http://zielonkapaslecka.republika.pl/index_pliki/Page461.htm

[[Kategoria: Kościół]]
[[Kategoria: Kościół rzymskokatolicki]]
[[Kategoria: Parafie rzymskokatolickie]]
[[Kategoria: Diecezja elbląska]]
[[Kategoria: Dekanat Pasłęk II]]
[[Kategoria: Powiat elbląski]]
[[Kategoria: Pasłęk (gmina miejsko-wiejska)]]
[[Kategoria: 1945-1989]]
[[Kategoria: 1990-]]

Czesław Drężek

2015-04-28T08:58:58Z

Elwira: Utworzono nową stronę " ==Biografia== Urodził się 17 lipca 1938 roku na Kurpiach. ==Wykształcenie == W 1959 roku ukończył Technikum Rolniczo-Łąkarskiego w Lidzbark Warmiński|L..."

Michał Leśniewski

2015-04-17T10:48:58Z

Elwira: /* Bibliografia */

Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]] w latach 1945-1953

Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [[Dłutowo|Dłutowie]]. Zmarł 22 września 1966 roku w [[Szczytno|Szczytnie]]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym [[Szczytno|Szczytnie]].

==Wykształcenie==
W [[Dłutowo|Dłutowie]] ukończył szkołę podstawową, później kształcił się w Gimnazjum przy Seminarium Duchownym w Płocku. Maturę zdobył w 1920 roku.
Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w szkolnictwie rozpoczął w 1925 roku.
Był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Jana Kasprowicza oraz w Szkole Handlowej w Inowrocławiu. Od 1931 roku pracował w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Stanisława Przybyszewskiego w Wągrowcu.

==Działalność wojskowa==
W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i uczestniczył w walkach w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Okupację hitlerowską przeżył z dala od rodziny, ukrywając się początkowo w okolicach Warszawy, a później pod Krakowem. Brał udział w tajnym nauczaniu.

==Działalność oświatowa==
Po wyzwoleniu przystąpił do organizowania polskiego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych.

15 sierpnia 1945 roku objął stanowisko pierwszego dyrektora, początkowo gimnazjum państwowego, a następnie Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]].

Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych w ramach Uniwersytetu Powszechnego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1947 roku zorganizował koedukacyjny internat, następnie przyczynił się do przyłączenia do szkoły Bazy Sportów Wodnych i sali gimnastycznej. W tymże roku zorganizował [[Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Szczytnie|Liceum dla dorosłych]].

Mimo swojej aktywnej pracy na rzecz społeczeństwa nie uniknął prześladowań ówczesnej władzy. W 1947 roku został na krótko aresztowany po słownym proteście przeciwko oczernianiu przedwojennej Polski, który wyraził podczas zgromadzenia dyrektorów i kierowników ze [[Szczytno|Szczytna]]. Ponieważ nie wyraził także zgody na zwolnienie księdza Władysława Łaniewskiego i likwidację lekcji religii w szkole, w 1953 roku został usunięty z funkcji dyrektora. Otrzymał zakaz nauczania i mógł być tylko bibliotekarzem. Funkcję tę pełnił w latach 1953-1955. Następnie uczył języka polskiego w liceum wieczorowym.

Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako polonista, historyk i bibliotekarz w Liceum Pedagogicznym w [[Szczytno|Szczytnie]].

==Bibliografia==
Opracowano na podstawie materiałów Wojciecha Gramowskiego uzyskanych z [[Zespół Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie|Zespołu Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie]] [http://www.loszczytno.edu.pl]

[[Kategoria: Ludzie oświaty]]
[[Kategoria: Nauczyciele i dyrektorzy placówek oświatowych|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Ludzie kultury]]
[[Kategoria: Działacze społeczni|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Powiat szczycieński|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Szczytno|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Szczytno (gmina wiejska)|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: 1945-1989|Leśniewski, Michał]]

Paweł Nowakowski

2015-04-17T08:46:45Z

Elwira: /* Bibliografia */

==Życiorys ==
Polski działacz społeczny i spółdzielczy, wójt [[Zieluń|Zielunia]] w latach 1933–1939, oficer Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, komendant Obwodu Mławskiego i Działdowskiego Armii Krajowej, po wojnie dowódca Batalionu ROAK „Znicz”, major Wojska Polskiego, nauczyciel.

Urodził się 17 czerwca 1900 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]].
Był synem Józefa Nowakowskiego (ur. w Dłutowie) i Konstancji Defańskiej.
Zmarł 21 sierpnia 1991r. w [[Szczytno|Szczytnie]], pochowany na lokalnym cmentarzu.

==Wykształcenie==
Skończył czteroklasową szkołę podstawową i ośmioklasowe mławskie gimnazjum. Egzamin maturalny zdał w 1922 roku i został studentem Wydziału Filozoficzno-Matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce jednak przeniósł się do Poznania i tam w 1926 r. skończył Studia Leśne. Po ukończeniu studiów został powołany do wojska. We Włodzimierzu Wołyńskim ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii uzyskując stopień oficerski.

==Działalność militarna==
Różne źródła podają, że w szeregi tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej wstąpił na początku 1918 roku i tego samego roku brał udział w akcjach rozbrojenia niemieckiego garnizonu oraz w napadzie na pociąg przewożący z Warszawy do Prus około 2000 żołnierzy (nieznana jest przynależność wojskowa żołnierzy).

W 1920 r. jako ochotnik wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i jako żołnierz I Pułku Artylerii Ciężkiej Legionów Polskich bronił Warszawy.
Na początku 1939 r. otrzymał stopień Porucznika Rezerwy Wojska Polskiego. Latem 1940 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został komendantem na gminę Zieluń. Prowadził aktywną walkę z Niemcami . W wyniku grożącego aresztowania w grudniu 1940 r. wyjechał do Warszawy. W 1942 r. otrzymał od Komendanta Głównego Armii Krajowej nominację na Komendanta Obwodu Działdowskiego AK i pod pseudonimem „Leśnik” zorganizował doskonałą sieć wywiadowczą filtrując zwłaszcza tereny [[Gierłoż|Gierłoży]], w której znajdowała się kwatera Hitlera oraz w obozach pracy w [[Działdowo|Działdowie]], jenieckim w Królikowie koło [[Olsztynek|Olsztynka]] oraz jeńców angielskich lotników koło Kłajpedy.
Po zakończeniu wojny walczył ze stalinowskim reżimem o niepodległą suwerenną Polskę, o wolność i godność żołnierzy Armii Krajowej.
W marcu 1947 r. skorzystał z amnestii i wyjechał do [[Szczytno|Szczytna]], gdzie w lokalnym Gimnazjum Ogólnokształcącym został wykładowcą matematyki i kierownikiem internatu.
U schyłku życia został awansowany do stopnia majora rezerwisty Wojska Polskiego. Ponadto otrzymał liczne ordery za udział w obu wojnach oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

==Działalność społeczna==
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim zrezygnował ze statusu wojskowego i jako cywilny obywatel polski poświęcił się pracy społecznej. Zajmował się m.in. spółdzielczością pożyczkowo-kredytową i mleczarską, pełnił funkcje prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w [[Dłutowo|Dłutowie]], wiceprezesa Zarządu Powiatowego Ochotniczych Straży Pożarnych w Mławie oraz w latach 1933- 1939 funkcję wójta w [[Zieluń|Zieluniu]] (dzięki niemu w 1936 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]] powstała linia telefoniczna, drogi i rozwój gospodarczy regionu).

==Ciekawostki==
Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] nosi imię Pawła Nowakowskiego.

==Bibliografia==
Biogram powstał w oparciu o materiały ogólnodostępne, w tym te znajdujące się na stronie domowej Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] [http://doraolsz.republika.pl/historia_szkoy.html]

[[Kategoria: Ludzie oświaty]]
[[Kategoria: Nauczyciele i dyrektorzy placówek oświatowych|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: Działacze społeczni|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: Powiat szczycieński|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: Szczytno|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: Szczytno (gmina wiejska)|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: 1801-1918|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: 1919-1944|Nowakowski, Paweł]]

Paweł Nowakowski

2015-04-17T08:45:55Z

Elwira:

==Życiorys ==
Polski działacz społeczny i spółdzielczy, wójt [[Zieluń|Zielunia]] w latach 1933–1939, oficer Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, komendant Obwodu Mławskiego i Działdowskiego Armii Krajowej, po wojnie dowódca Batalionu ROAK „Znicz”, major Wojska Polskiego, nauczyciel.

Urodził się 17 czerwca 1900 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]].
Był synem Józefa Nowakowskiego (ur. w Dłutowie) i Konstancji Defańskiej.
Zmarł 21 sierpnia 1991r. w [[Szczytno|Szczytnie]], pochowany na lokalnym cmentarzu.

==Wykształcenie==
Skończył czteroklasową szkołę podstawową i ośmioklasowe mławskie gimnazjum. Egzamin maturalny zdał w 1922 roku i został studentem Wydziału Filozoficzno-Matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce jednak przeniósł się do Poznania i tam w 1926 r. skończył Studia Leśne. Po ukończeniu studiów został powołany do wojska. We Włodzimierzu Wołyńskim ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii uzyskując stopień oficerski.

==Działalność militarna==
Różne źródła podają, że w szeregi tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej wstąpił na początku 1918 roku i tego samego roku brał udział w akcjach rozbrojenia niemieckiego garnizonu oraz w napadzie na pociąg przewożący z Warszawy do Prus około 2000 żołnierzy (nieznana jest przynależność wojskowa żołnierzy).

W 1920 r. jako ochotnik wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i jako żołnierz I Pułku Artylerii Ciężkiej Legionów Polskich bronił Warszawy.
Na początku 1939 r. otrzymał stopień Porucznika Rezerwy Wojska Polskiego. Latem 1940 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został komendantem na gminę Zieluń. Prowadził aktywną walkę z Niemcami . W wyniku grożącego aresztowania w grudniu 1940 r. wyjechał do Warszawy. W 1942 r. otrzymał od Komendanta Głównego Armii Krajowej nominację na Komendanta Obwodu Działdowskiego AK i pod pseudonimem „Leśnik” zorganizował doskonałą sieć wywiadowczą filtrując zwłaszcza tereny [[Gierłoż|Gierłoży]], w której znajdowała się kwatera Hitlera oraz w obozach pracy w [[Działdowo|Działdowie]], jenieckim w Królikowie koło [[Olsztynek|Olsztynka]] oraz jeńców angielskich lotników koło Kłajpedy.
Po zakończeniu wojny walczył ze stalinowskim reżimem o niepodległą suwerenną Polskę, o wolność i godność żołnierzy Armii Krajowej.
W marcu 1947 r. skorzystał z amnestii i wyjechał do [[Szczytno|Szczytna]], gdzie w lokalnym Gimnazjum Ogólnokształcącym został wykładowcą matematyki i kierownikiem internatu.
U schyłku życia został awansowany do stopnia majora rezerwisty Wojska Polskiego. Ponadto otrzymał liczne ordery za udział w obu wojnach oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

==Działalność społeczna==
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim zrezygnował ze statusu wojskowego i jako cywilny obywatel polski poświęcił się pracy społecznej. Zajmował się m.in. spółdzielczością pożyczkowo-kredytową i mleczarską, pełnił funkcje prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w [[Dłutowo|Dłutowie]], wiceprezesa Zarządu Powiatowego Ochotniczych Straży Pożarnych w Mławie oraz w latach 1933- 1939 funkcję wójta w [[Zieluń|Zieluniu]] (dzięki niemu w 1936 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]] powstała linia telefoniczna, drogi i rozwój gospodarczy regionu).

==Ciekawostki==
Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] nosi imię Pawła Nowakowskiego.

==Bibliografia==
Biogram powstał w oparciu o materiały ogólnodostępne, w tym te znajdujące się na stronie domowej Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] [http://doraolsz.republika.pl/historia_szkoy.html]

[[Kategoria:Działacze społeczni|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: Powiat szczycieński|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: Szczytno|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: Szczytno (gmina wiejska)|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: 1801-1918|Nowakowski, Paweł]]
[[Kategoria: 1919-1944|Nowakowski, Paweł]]

Michał Leśniewski

2015-04-17T08:43:09Z

Elwira: /* Bibliografia */

Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]] w latach 1945-1953

Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [[Dłutowo|Dłutowie]]. Zmarł 22 września 1966 roku w [[Szczytno|Szczytnie]]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym [[Szczytno|Szczytnie]].

==Wykształcenie==
W [[Dłutowo|Dłutowie]] ukończył szkołę podstawową, później kształcił się w Gimnazjum przy Seminarium Duchownym w Płocku. Maturę zdobył w 1920 roku.
Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w szkolnictwie rozpoczął w 1925 roku.
Był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Jana Kasprowicza oraz w Szkole Handlowej w Inowrocławiu. Od 1931 roku pracował w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Stanisława Przybyszewskiego w Wągrowcu.

==Działalność wojskowa==
W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i uczestniczył w walkach w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Okupację hitlerowską przeżył z dala od rodziny, ukrywając się początkowo w okolicach Warszawy, a później pod Krakowem. Brał udział w tajnym nauczaniu.

==Działalność oświatowa==
Po wyzwoleniu przystąpił do organizowania polskiego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych.

15 sierpnia 1945 roku objął stanowisko pierwszego dyrektora, początkowo gimnazjum państwowego, a następnie Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]].

Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych w ramach Uniwersytetu Powszechnego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1947 roku zorganizował koedukacyjny internat, następnie przyczynił się do przyłączenia do szkoły Bazy Sportów Wodnych i sali gimnastycznej. W tymże roku zorganizował [[Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Szczytnie|Liceum dla dorosłych]].

Mimo swojej aktywnej pracy na rzecz społeczeństwa nie uniknął prześladowań ówczesnej władzy. W 1947 roku został na krótko aresztowany po słownym proteście przeciwko oczernianiu przedwojennej Polski, który wyraził podczas zgromadzenia dyrektorów i kierowników ze [[Szczytno|Szczytna]]. Ponieważ nie wyraził także zgody na zwolnienie księdza Władysława Łaniewskiego i likwidację lekcji religii w szkole, w 1953 roku został usunięty z funkcji dyrektora. Otrzymał zakaz nauczania i mógł być tylko bibliotekarzem. Funkcję tę pełnił w latach 1953-1955. Następnie uczył języka polskiego w liceum wieczorowym.

Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako polonista, historyk i bibliotekarz w Liceum Pedagogicznym w [[Szczytno|Szczytnie]].

==Bibliografia==
Opracowano na podstawie materiałów uzyskanych z [[Zespół Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie|Zespołu Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie]] [http://www.loszczytno.edu.pl]

[[Kategoria: Ludzie oświaty]]
[[Kategoria: Nauczyciele i dyrektorzy placówek oświatowych|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Ludzie kultury]]
[[Kategoria: Działacze społeczni|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Powiat szczycieński|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Szczytno|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Szczytno (gmina wiejska)|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: 1945-1989|Leśniewski, Michał]]

Michał Leśniewski

2015-04-17T08:42:50Z

Elwira: /* Bibliografia */

Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]] w latach 1945-1953

Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [[Dłutowo|Dłutowie]]. Zmarł 22 września 1966 roku w [[Szczytno|Szczytnie]]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym [[Szczytno|Szczytnie]].

==Wykształcenie==
W [[Dłutowo|Dłutowie]] ukończył szkołę podstawową, później kształcił się w Gimnazjum przy Seminarium Duchownym w Płocku. Maturę zdobył w 1920 roku.
Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w szkolnictwie rozpoczął w 1925 roku.
Był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Jana Kasprowicza oraz w Szkole Handlowej w Inowrocławiu. Od 1931 roku pracował w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Stanisława Przybyszewskiego w Wągrowcu.

==Działalność wojskowa==
W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i uczestniczył w walkach w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Okupację hitlerowską przeżył z dala od rodziny, ukrywając się początkowo w okolicach Warszawy, a później pod Krakowem. Brał udział w tajnym nauczaniu.

==Działalność oświatowa==
Po wyzwoleniu przystąpił do organizowania polskiego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych.

15 sierpnia 1945 roku objął stanowisko pierwszego dyrektora, początkowo gimnazjum państwowego, a następnie Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]].

Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych w ramach Uniwersytetu Powszechnego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1947 roku zorganizował koedukacyjny internat, następnie przyczynił się do przyłączenia do szkoły Bazy Sportów Wodnych i sali gimnastycznej. W tymże roku zorganizował [[Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Szczytnie|Liceum dla dorosłych]].

Mimo swojej aktywnej pracy na rzecz społeczeństwa nie uniknął prześladowań ówczesnej władzy. W 1947 roku został na krótko aresztowany po słownym proteście przeciwko oczernianiu przedwojennej Polski, który wyraził podczas zgromadzenia dyrektorów i kierowników ze [[Szczytno|Szczytna]]. Ponieważ nie wyraził także zgody na zwolnienie księdza Władysława Łaniewskiego i likwidację lekcji religii w szkole, w 1953 roku został usunięty z funkcji dyrektora. Otrzymał zakaz nauczania i mógł być tylko bibliotekarzem. Funkcję tę pełnił w latach 1953-1955. Następnie uczył języka polskiego w liceum wieczorowym.

Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako polonista, historyk i bibliotekarz w Liceum Pedagogicznym w [[Szczytno|Szczytnie]].

==Bibliografia==
Opracowano na podstawie materiałów uzyskanych z [[Zespół Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie|Zespołu Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie]] [http://www.loszczytno.edu.pl]

[[Kategoria:Ludzie oświaty]]
[[Kategoria: Nauczyciele i dyrektorzy placówek oświatowych|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria:Ludzie kultury]]
[[Kategoria:Działacze społeczni|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Powiat szczycieński|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Szczytno|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: Szczytno (gmina wiejska)|Leśniewski, Michał]]
[[Kategoria: 1945-1989|Leśniewski, Michał]]

Michał Leśniewski

2015-04-17T06:38:33Z

Elwira: /* Działalność oświatowa */

Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]] w latach 1945-1953

Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [[Dłutowo|Dłutowie]]. Zmarł 22 września 1966 roku w [[Szczytno|Szczytnie]]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym [[Szczytno|Szczytnie]].

==Wykształcenie==
W [[Dłutowo|Dłutowie]] ukończył szkołę podstawową, później kształcił się w Gimnazjum przy Seminarium Duchownym w Płocku. Maturę zdobył w 1920 roku.
Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w szkolnictwie rozpoczął w 1925 roku.
Był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Jana Kasprowicza oraz w Szkole Handlowej w Inowrocławiu. Od 1931 roku pracował w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Stanisława Przybyszewskiego w Wągrowcu.

==Działalność wojskowa==
W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i uczestniczył w walkach w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Okupację hitlerowską przeżył z dala od rodziny, ukrywając się początkowo w okolicach Warszawy, a później pod Krakowem. Brał udział w tajnym nauczaniu.

==Działalność oświatowa==
Po wyzwoleniu przystąpił do organizowania polskiego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych.

15 sierpnia 1945 roku objął stanowisko pierwszego dyrektora, początkowo gimnazjum państwowego, a następnie Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]].

Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych w ramach Uniwersytetu Powszechnego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1947 roku zorganizował koedukacyjny internat, następnie przyczynił się do przyłączenia do szkoły Bazy Sportów Wodnych i sali gimnastycznej. W tymże roku zorganizował [[Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Szczytnie|Liceum dla dorosłych]].

Mimo swojej aktywnej pracy na rzecz społeczeństwa nie uniknął prześladowań ówczesnej władzy. W 1947 roku został na krótko aresztowany po słownym proteście przeciwko oczernianiu przedwojennej Polski, który wyraził podczas zgromadzenia dyrektorów i kierowników ze [[Szczytno|Szczytna]]. Ponieważ nie wyraził także zgody na zwolnienie księdza Władysława Łaniewskiego i likwidację lekcji religii w szkole, w 1953 roku został usunięty z funkcji dyrektora. Otrzymał zakaz nauczania i mógł być tylko bibliotekarzem. Funkcję tę pełnił w latach 1953-1955. Następnie uczył języka polskiego w liceum wieczorowym.

Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako polonista, historyk i bibliotekarz w Liceum Pedagogicznym w [[Szczytno|Szczytnie]].

==Bibliografia==
Opracowano na podstawie materiałów uzyskanych z [[Zespół Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie|Zespołu Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie]] [http://www.loszczytno.edu.pl]

Michał Leśniewski

2015-04-17T06:36:02Z

Elwira:

Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]] w latach 1945-1953

Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [[Dłutowo|Dłutowie]]. Zmarł 22 września 1966 roku w [[Szczytno|Szczytnie]]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym [[Szczytno|Szczytnie]].

==Wykształcenie==
W [[Dłutowo|Dłutowie]] ukończył szkołę podstawową, później kształcił się w Gimnazjum przy Seminarium Duchownym w Płocku. Maturę zdobył w 1920 roku.
Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w szkolnictwie rozpoczął w 1925 roku.
Był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Jana Kasprowicza oraz w Szkole Handlowej w Inowrocławiu. Od 1931 roku pracował w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Stanisława Przybyszewskiego w Wągrowcu.

==Działalność wojskowa==
W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i uczestniczył w walkach w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Okupację hitlerowską przeżył z dala od rodziny, ukrywając się początkowo w okolicach Warszawy, a później pod Krakowem. Brał udział w tajnym nauczaniu.

==Działalność oświatowa==
Po wyzwoleniu przystąpił do organizowania polskiego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych. 15 sierpnia 1945 roku objął stanowisko pierwszego dyrektora, początkowo gimnazjum państwowego, a następnie Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]].

Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych w ramach Uniwersytetu Powszechnego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1947 roku zorganizował koedukacyjny internat, następnie przyczynił się do przyłączenia do szkoły Bazy Sportów Wodnych i sali gimnastycznej. W tymże roku zorganizował „Liceum dla dorosłych”.

Mimo swojej aktywnej pracy na rzecz społeczeństwa nie uniknął prześladowań ówczesnej władzy. W 1947 roku został na krótko aresztowany po słownym proteście przeciwko oczernianiu przedwojennej Polski, który wyraził podczas zgromadzenia dyrektorów i kierowników ze [[Szczytno|Szczytna]]. Ponieważ nie wyraził także zgody na zwolnienie księdza Władysława Łaniewskiego i likwidację lekcji religii w szkole, w 1953 roku został usunięty z funkcji dyrektora. Otrzymał zakaz nauczania i mógł być tylko bibliotekarzem. Funkcję tę pełnił w latach 1953-1955. Następnie uczył języka polskiego w liceum wieczorowym.

Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako polonista, historyk i bibliotekarz w Liceum Pedagogicznym w [[Szczytno|Szczytnie]].

==Bibliografia==
Opracowano na podstawie materiałów uzyskanych z [[Zespół Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie|Zespołu Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w Szczytnie]] [http://www.loszczytno.edu.pl]

Michał Leśniewski

2015-04-17T06:32:40Z

Elwira: /* Działalność oświatowa */

Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]] w latach 1945-1953

Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [[Dłutowo|Dłutowie]]. Zmarł 22 września 1966 roku w [[Szczytno|Szczytnie]]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym [[Szczytno|Szczytnie]].

==Wykształcenie==
W [[Dłutowo|Dłutowie]] ukończył szkołę podstawową, później kształcił się w Gimnazjum przy Seminarium Duchownym w Płocku. Maturę zdobył w 1920 roku.
Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w szkolnictwie rozpoczął w 1925 roku.
Był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Jana Kasprowicza oraz w Szkole Handlowej w Inowrocławiu. Od 1931 roku pracował w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Stanisława Przybyszewskiego w Wągrowcu.

==Działalność wojskowa==
W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i uczestniczył w walkach w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Okupację hitlerowską przeżył z dala od rodziny, ukrywając się początkowo w okolicach Warszawy, a później pod Krakowem. Brał udział w tajnym nauczaniu.

==Działalność oświatowa==
Po wyzwoleniu przystąpił do organizowania polskiego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych. 15 sierpnia 1945 roku objął stanowisko pierwszego dyrektora, początkowo gimnazjum państwowego, a następnie Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]].

Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych w ramach Uniwersytetu Powszechnego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1947 roku zorganizował koedukacyjny internat, następnie przyczynił się do przyłączenia do szkoły Bazy Sportów Wodnych i sali gimnastycznej. W tymże roku zorganizował „Liceum dla dorosłych”.

Mimo swojej aktywnej pracy na rzecz społeczeństwa nie uniknął prześladowań ówczesnej władzy. W 1947 roku został na krótko aresztowany po słownym proteście przeciwko oczernianiu przedwojennej Polski, który wyraził podczas zgromadzenia dyrektorów i kierowników ze [[Szczytno|Szczytna]]. Ponieważ nie wyraził także zgody na zwolnienie księdza Władysława Łaniewskiego i likwidację lekcji religii w szkole, w 1953 roku został usunięty z funkcji dyrektora. Otrzymał zakaz nauczania i mógł być tylko bibliotekarzem. Funkcję tę pełnił w latach 1953-1955. Następnie uczył języka polskiego w liceum wieczorowym.

Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako polonista, historyk i bibliotekarz w Liceum Pedagogicznym w [[Szczytno|Szczytnie]].

==Bibliografia==
Opracowano na podstawie materiałów uzyskanych z Zespołu Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w [[Szczytno|Szczytnie]] [http://www.loszczytno.edu.pl]

Michał Leśniewski

2015-04-17T06:32:10Z

Elwira: Utworzono nową stronę "Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w Szczytnie w latach 1945-1953 Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [..."

Organizator i pierwszy dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]] w latach 1945-1953

Michał Leśniewski urodził się 9 października 1896 roku w [[Dłutowo|Dłutowie]]. Zmarł 22 września 1966 roku w [[Szczytno|Szczytnie]]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym [[Szczytno|Szczytnie]].

==Wykształcenie==
W [[Dłutowo|Dłutowie]] ukończył szkołę podstawową, później kształcił się w Gimnazjum przy Seminarium Duchownym w Płocku. Maturę zdobył w 1920 roku.
Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w szkolnictwie rozpoczął w 1925 roku.
Był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Jana Kasprowicza oraz w Szkole Handlowej w Inowrocławiu. Od 1931 roku pracował w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Stanisława Przybyszewskiego w Wągrowcu.

==Działalność wojskowa==
W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i uczestniczył w walkach w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Okupację hitlerowską przeżył z dala od rodziny, ukrywając się początkowo w okolicach Warszawy, a później pod Krakowem. Brał udział w tajnym nauczaniu.

==Działalność oświatowa==
Po wyzwoleniu przystąpił do organizowania polskiego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych. 15 sierpnia 1945 roku objął stanowisko pierwszego dyrektora, początkowo gimnazjum państwowego, a następnie Liceum Ogólnokształcącego w [[Szczytno|Szczytnie]].

Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych w ramach Uniwersytetu Powszechnego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1947 roku zorganizował koedukacyjny internat, następnie przyczynił się do przyłączenia do szkoły Bazy Sportów Wodnych i sali gimnastycznej. W tymże roku zorganizował „Liceum dla dorosłych”.

Mimo swojej aktywnej pracy na rzecz społeczeństwa nie uniknął prześladowań ówczesnej władzy. W 1947 roku został na krótko aresztowany po słownym proteście przeciwko oczernianiu przedwojennej Polski, który wyraził podczas zgromadzenia dyrektorów i kierowników ze [[Szczytno|Szczytna]]. Ponieważ nie wyraził także zgody na zwolnienie księdza Władysława Łaniewskiego i likwidację lekcji religii w szkole, w 1953 roku został usunięty z funkcji dyrektora. Otrzymał zakaz nauczania i mógł być tylko bibliotekarzem. Funkcję tę pełnił w latach 1953-1955. Następnie uczył języka polskiego w liceum wieczorowym. Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako polonista, historyk i bibliotekarz w Liceum Pedagogicznym w [[Szczytno|Szczytnie]].

==Bibliografia==
Opracowano na podstawie materiałów uzyskanych z Zespołu Szkół nr 3 im. Jana III Sobieskiego w [[Szczytno|Szczytnie]] [http://www.loszczytno.edu.pl]

Paweł Nowakowski

2015-04-14T13:06:10Z

Elwira:

Paweł Nowakowski

2015-04-14T13:05:07Z

Elwira:

{{EWiM OrganizacjeDlaKategoriiDzieje infobox
|Nazwa_instytucji = '''Paweł Nowakowski '''
|Grafika =
|Opis_grafiki =
}}

==Życiorys ==
polski działacz społeczny i spółdzielczy, wójt Zielunia w latach 1933–1939, oficer Związku Walki Zbrowjej i Armii Krajowej, komendant Obwodu Mławskiego i Działdowskiego Armii Krajowej, po wojnie dowódca Batalionu ROAK „Znicz”, major Wojska Polskiego, nauczyciel.

Urodził się 17 czerwca 1900 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]].
Był synem Józefa Nowakowskiego (ur. w Dłutowie) i Konstancji Defańskiej.
Zmarł 21 sierpnia 1991r. w [[Szczytno|Szczytnie]], pochowany na lokalnym cmentarzu.

==Wykształcenie==
Skończył czteroklasową szkołę podstawową i ośmioklasowe mławskie gimnazjum. Egzamin maturalny zdał w 1922 roku i został studentem Wydziału Filozoficzno-Matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce jednak przeniósł się do Poznania i tam w 1926 r. skończył Studia Leśne. Po ukończeniu studiów został powołany do wojska. We Włodzimierzu Wołyńskim ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii uzyskując stopień oficerski.

==Działalność militarna==
Różne źródła podają, że w szeregi tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej wstąpił na początku 1918 roku i tego samego roku brał udział w akcjach rozbrojenia niemieckiego garnizonu oraz w napadzie na pociąg przewożący z Warszawy do Prus około 2000 żołnierzy (nieznana jest przynależność wojskowa żołnierzy).

W 1920 r. jako ochotnik wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i jako żołnierz I Pułku Artylerii Ciężkiej Legionów Polskich bronił Warszawy.
Na początku 1939 r. otrzymał stopień Porucznika Rezerwy Wojska Polskiego. Latem 1940 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został komendantem na gminę Zieluń. Prowadził aktywną walkę z Niemcami . W wyniku grożącego aresztowania w grudniu 1940 r. wyjechał do Warszawy. W 1942 r. otrzymał od Komendanta Głównego Armii Krajowej nominację na Komendanta Obwodu Działdowskiego AK i pod pseudonimem „Leśnik” zorganizował doskonałą sieć wywiadowczą filtrując zwłaszcza tereny [[Gierłoż|Gierłoży]], w której znajdowała się kwatera Hitlera oraz w obozach pracy w [[Działdowo|Działdowie]], jenieckim w Królikowie koło [[Olsztynek|Olsztynka]] oraz jeńców angielskich lotników koło Kłajpedy.
Po zakończeniu wojny walczył ze stalinowskim reżimem o niepodległą suwerenną Polskę, o wolność i godność żołnierzy Armii Krajowej.
W marcu 1947 r. skorzystał z amnestii i wyjechał do [[Szczytno|Szczytna]], gdzie w lokalnym Gimnazjum Ogólnokształcącym został wykładowcą matematyki i kierownikiem internatu.
U schyłku życia został awansowany do stopnia majora rezerwisty Wojska Polskiego. Ponadto otrzymał liczne ordery za udział w obu wojnach oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

==Działalność społeczna==
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim zrezygnował ze statusu wojskowego i jako cywilny obywatel polski poświęcił się pracy społecznej. Zajmował się m.in. spółdzielczością pożyczkowo-kredytową i mleczarską, pełnił funkcje prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w [[Dłutowo|Dłutowie]], wiceprezesa Zarządu Powiatowego Ochotniczych Straży Pożarnych w Mławie oraz w latach 1933- 1939 funkcję wójta w [[Zieluń|Zieluniu]] (dzięki niemu w 1936 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]] powstała linia telefoniczna, drogi i rozwój gospodarczy regionu).

==Ciekawostki==
Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] nosi imię Pawła Nowakowskiego.

==Bibliografia==
Biogram powstał w oparciu o materiały ogólnodostępne, w tym te znajdujące się na stronie domowej Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] [http://doraolsz.republika.pl/historia_szkoy.html]

Paweł Nowakowski

2015-04-14T13:01:47Z

Elwira:

==Życiorys ==
Urodził się 17 czerwca 1900 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]].

Był synem Józefa Nowakowskiego (ur. w Dłutowie) i Konstancji Defańskiej.

Zmarł 21 sierpnia 1991r. w [[Szczytno|Szczytnie]], pochowany na lokalnym cmentarzu.

==Wykształcenie==
Skończył czteroklasową szkołę podstawową i ośmioklasowe mławskie gimnazjum. Egzamin maturalny zdał w 1922 roku i został studentem Wydziału Filozoficzno-Matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce jednak przeniósł się do Poznania i tam w 1926 r. skończył Studia Leśne. Po ukończeniu studiów został powołany do wojska. We Włodzimierzu Wołyńskim ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii uzyskując stopień oficerski.

==Działalność militarna==
Różne źródła podają, że w szeregi tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej wstąpił na początku 1918 roku i tego samego roku brał udział w akcjach rozbrojenia niemieckiego garnizonu oraz w napadzie na pociąg przewożący z Warszawy do Prus około 2000 żołnierzy (nieznana jest przynależność wojskowa żołnierzy).

W 1920 r. jako ochotnik wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i jako żołnierz I Pułku Artylerii Ciężkiej Legionów Polskich bronił Warszawy.
Na początku 1939 r. otrzymał stopień Porucznika Rezerwy Wojska Polskiego. Latem 1940 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został komendantem na gminę Zieluń. Prowadził aktywną walkę z Niemcami . W wyniku grożącego aresztowania w grudniu 1940 r. wyjechał do Warszawy. W 1942 r. otrzymał od Komendanta Głównego Armii Krajowej nominację na Komendanta Obwodu Działdowskiego AK i pod pseudonimem „Leśnik” zorganizował doskonałą sieć wywiadowczą filtrując zwłaszcza tereny [[Gierłoż|Gierłoży]], w której znajdowała się kwatera Hitlera oraz w obozach pracy w [[Działdowo|Działdowie]], jenieckim w Królikowie koło [[Olsztynek|Olsztynka]] oraz jeńców angielskich lotników koło Kłajpedy.
Po zakończeniu wojny walczył ze stalinowskim reżimem o niepodległą suwerenną Polskę, o wolność i godność żołnierzy Armii Krajowej.
W marcu 1947 r. skorzystał z amnestii i wyjechał do [[Szczytno|Szczytna]], gdzie w lokalnym Gimnazjum Ogólnokształcącym został wykładowcą matematyki i kierownikiem internatu.
U schyłku życia został awansowany do stopnia majora rezerwisty Wojska Polskiego. Ponadto otrzymał liczne ordery za udział w obu wojnach oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

==Działalność społeczna==
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim zrezygnował ze statusu wojskowego i jako cywilny obywatel polski poświęcił się pracy społecznej. Zajmował się m.in. spółdzielczością pożyczkowo-kredytową i mleczarską, pełnił funkcje prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w [[Dłutowo|Dłutowie]], wiceprezesa Zarządu Powiatowego Ochotniczych Straży Pożarnych w Mławie oraz w latach 1933- 1939 funkcję wójta w [[Zieluń|Zieluniu]] (dzięki niemu w 1936 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]] powstała linia telefoniczna, drogi i rozwój gospodarczy regionu).

==Ciekawostki==
Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] nosi imię Pawła Nowakowskiego.

==Bibliografia==
Biogram powstał w oparciu o materiały ogólnodostępne, w tym te znajdujące się na stronie domowej Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] [http://doraolsz.republika.pl/historia_szkoy.html]

Paweł Nowakowski

2015-04-14T13:01:35Z

Elwira:

==Życiorys ==
Urodził się 17 czerwca 1900r. w [[Dłutowo|Dłutowie]].

Był synem Józefa Nowakowskiego (ur. w Dłutowie) i Konstancji Defańskiej.

Zmarł 21 sierpnia 1991r. w [[Szczytno|Szczytnie]], pochowany na lokalnym cmentarzu.

==Wykształcenie==
Skończył czteroklasową szkołę podstawową i ośmioklasowe mławskie gimnazjum. Egzamin maturalny zdał w 1922 roku i został studentem Wydziału Filozoficzno-Matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce jednak przeniósł się do Poznania i tam w 1926 r. skończył Studia Leśne. Po ukończeniu studiów został powołany do wojska. We Włodzimierzu Wołyńskim ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii uzyskując stopień oficerski.

==Działalność militarna==
Różne źródła podają, że w szeregi tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej wstąpił na początku 1918 roku i tego samego roku brał udział w akcjach rozbrojenia niemieckiego garnizonu oraz w napadzie na pociąg przewożący z Warszawy do Prus około 2000 żołnierzy (nieznana jest przynależność wojskowa żołnierzy).

W 1920 r. jako ochotnik wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i jako żołnierz I Pułku Artylerii Ciężkiej Legionów Polskich bronił Warszawy.
Na początku 1939 r. otrzymał stopień Porucznika Rezerwy Wojska Polskiego. Latem 1940 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został komendantem na gminę Zieluń. Prowadził aktywną walkę z Niemcami . W wyniku grożącego aresztowania w grudniu 1940 r. wyjechał do Warszawy. W 1942 r. otrzymał od Komendanta Głównego Armii Krajowej nominację na Komendanta Obwodu Działdowskiego AK i pod pseudonimem „Leśnik” zorganizował doskonałą sieć wywiadowczą filtrując zwłaszcza tereny [[Gierłoż|Gierłoży]], w której znajdowała się kwatera Hitlera oraz w obozach pracy w [[Działdowo|Działdowie]], jenieckim w Królikowie koło [[Olsztynek|Olsztynka]] oraz jeńców angielskich lotników koło Kłajpedy.
Po zakończeniu wojny walczył ze stalinowskim reżimem o niepodległą suwerenną Polskę, o wolność i godność żołnierzy Armii Krajowej.
W marcu 1947 r. skorzystał z amnestii i wyjechał do [[Szczytno|Szczytna]], gdzie w lokalnym Gimnazjum Ogólnokształcącym został wykładowcą matematyki i kierownikiem internatu.
U schyłku życia został awansowany do stopnia majora rezerwisty Wojska Polskiego. Ponadto otrzymał liczne ordery za udział w obu wojnach oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

==Działalność społeczna==
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim zrezygnował ze statusu wojskowego i jako cywilny obywatel polski poświęcił się pracy społecznej. Zajmował się m.in. spółdzielczością pożyczkowo-kredytową i mleczarską, pełnił funkcje prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w [[Dłutowo|Dłutowie]], wiceprezesa Zarządu Powiatowego Ochotniczych Straży Pożarnych w Mławie oraz w latach 1933- 1939 funkcję wójta w [[Zieluń|Zieluniu]] (dzięki niemu w 1936 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]] powstała linia telefoniczna, drogi i rozwój gospodarczy regionu).

==Ciekawostki==
Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] nosi imię Pawła Nowakowskiego.

==Bibliografia==
Biogram powstał w oparciu o materiały ogólnodostępne, w tym te znajdujące się na stronie domowej Gimnazjum w [[Stare Dłutowo|Starym Dłutowie]] [http://doraolsz.republika.pl/historia_szkoy.html]

Paweł Nowakowski

2015-04-14T12:58:56Z

Elwira: Utworzono nową stronę "==Życiorys == Urodził się 17 czerwca 1900r. w Dłutowie. Był synem Józefa Nowakowski ego (ur. w Dłutowie) i Konstancji Defańskiej, która pochodziła z Nicka. ..."

==Życiorys ==
Urodził się 17 czerwca 1900r. w Dłutowie.
Był synem Józefa Nowakowski ego (ur. w Dłutowie) i Konstancji Defańskiej, która pochodziła z Nicka.
Zmarł 21 sierpnia 1991r. w [[Szczytno|Szczytnie]], pochowany na lokalnym cmentarzu.

==Wykształcenie==
Skończył czteroklasową szkołę podstawową i ośmioklasowe mławskie gimnazjum. Egzamin maturalny zdał w 1922 roku i został studentem Wydziału Filozoficzno-Matematycznego Uniwersytetu Warszawskiego, wkrótce jednak przeniósł się do Poznania i tam w 1926 r. skończył Studia Leśne. Po ukończeniu studiów został powołany do wojska. We Włodzimierzu Wołyńskim ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii uzyskując stopień oficerski.

==Działalność militarna==
Różne źródła podają, że w szeregi tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej wstąpił na początku 1918 roku i tego samego roku brał udział w akcjach rozbrojenia niemieckiego garnizonu oraz w napadzie na pociąg przewożący z Warszawy do Prus około 2000 żołnierzy (nieznana jest przynależność wojskowa żołnierzy).
W 1920 r. jako ochotnik wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i jako żołnierz I Pułku Artylerii Ciężkiej Legionów Polskich bronił Warszawy.
Na początku 1939 r. otrzymał stopień Porucznika Rezerwy Wojska Polskiego. Latem 1940 r. wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został komendantem na gminę Zieluń. Prowadził aktywną walkę z Niemcami . W wyniku grożącego aresztowania w grudniu 1940 r. wyjechał do Warszawy. W 1942 r. otrzymał od Komendanta Głównego Armii Krajowej nominację na Komendanta Obwodu Działdowskiego AK i pod pseudonimem „Leśnik” zorganizował doskonałą sieć wywiadowczą filtrując zwłaszcza tereny [[Gierłoż|Gierłoży]], w której znajdowała się kwatera Hitlera oraz w obozach pracy w Działdowie, jenieckim w Królikowie koło Olsztynka oraz jeńców angielskich lotników koło Kłajpedy.
Po zakończeniu wojny walczył ze stalinowskim reżimem o niepodległą suwerenną Polskę, o wolność i godność żołnierzy Armii Krajowej.
W marcu 1947 r. skorzystał z amnestii i wyjechał do [[Szczytno|Szczytna]], gdzie w lokalnym Gimnazjum Ogólnokształcącym został wykładowcą matematyki i kierownikiem internatu.
U schyłku życia został awansowany do stopnia majora rezerwisty Wojska Polskiego. Ponadto otrzymał liczne ordery za udział w obu wojnach oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

==Działalność społeczna==
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim zrezygnował ze statusu wojskowego i jako cywilny obywatel polski poświęcił się pracy społecznej. Zajmował się m.in. spółdzielczością pożyczkowo-kredytową i mleczarską, pełnił funkcje prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Dłutowie, wiceprezesa Zarządu Powiatowego Ochotniczych Straży Pożarnych w Mławie oraz w latach 1933- 1939 funkcję wójta w Zieluniu (dzięki niemu w 1936 r. w [[Dłutowo|Dłutowie]] powstała linia telefoniczna, drogi i rozwój gospodarczy regionu).

==Ciekawostki==
Gimnazjum w Starym Dłutowie nosi imię Pawła Nowakowskiego.

==Bibliografia==
Biogram powstał w oparciu o materiały ogólnodostępne, w tym te znajdujące się na stronie domowej Gimnazjum w Starym Dłutowie: http://doraolsz.republika.pl/historia_szkoy.html

Muzeum Sportu w Olsztynie

2015-03-31T07:30:53Z

Elwira:

{{EWiM OrganizacjeDlaKategoriiDzieje infobox
|Nazwa_instytucji = '''Muzeum Sportu w Olsztynie'''
|Grafika = Gablota_Bublewicz.jpg
|Opis_grafiki = Gablota Mariana Bublewicza Źródło: arch. Muzeum Sportu w Olsztynie
|Rodzaj_organizacji = Muzea
|Profil_dzialalnosci =
|Rok_zalozenia = 1989
}}
[[Image:Wladyslaw_Kozakiewicz.jpg|thumb|right|290px|Władysław Kozakiewicz w Muzeum Sportu Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]
[[Image:kulej.jpg|thumb|right|290px|Jerzy Kulej w Muzeum Sportu w Olsztynie. Foto Tomek Lenkiewicz (Muzeum Sportu w Olsztynie)]]

Muzeum dokumentujące życie sportowe w [[Olsztyn|Olsztynie]] i [[Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]]. Otwarte zostało 12 maja 1989 roku. Mieści się w [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]].

==Historia==
Muzeum zostało założone z inicjatywy [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]] oraz działaczy skupionych wokół Wojewódzkiego Klubu Olimpijczyka. Organizację muzeum podjęto w 1988 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 maja 1989 roku. Początkowo nosiło nazwę Olsztyńskie Muzeum Sportu, działało pod patronatem Wojewody.

W 1995 roku zostało włączone w struktury Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie oraz zmieniło nazwę na Muzeum Sportu w Olsztynie. 20 października 2009 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], założyciela i wieloletniego kierownika Muzeum (1989-2000). Uroczystość zgromadziła władze Olsztyna, sportowców olimpijczyków. Gościem była córka [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], Jadwiga Żebrowska.

==Siedziba==
Pierwszą siedzibą była świetlica Olsztyńskiego Klubu Sportowego „Stomil” przy Al. Piłsudskiego. W 2004 roku placówkę przeniesiono do [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]]. Uroczysta inauguracja w nowej siedzibie odbyła się 14 października 2004 roku z udziałem władz miasta.

==Zbiory==
*Dokumentacja, wydawnictwa, pamiątki poświęcone historii dyscyplin sportowych w Olsztynie i województwie
*Dokumentacja i pamiątki poświęcone działaczom, sędziom, trenerom i zawodnikom sportowym
*Dokumentacja fotograficzna
*Dokumentacja oraz pamiątki poświęcone osiągnięciom sportu polskiego
*Filmy dokumentujące imprezy sportowe
Muzeum gromadzi trofea sportowe, medale, puchary, dyplomy, sprzęt sportowy, kroniki klubów sportowych.
Stałe wystawy Muzeum poświęcone są:
*Olsztyńskim olimpijczykom. Prezentowana jest flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego z autografami olimpijczyków, buty [[Ryszard Szparak|Ryszarda Szparaka]] z olimpiady w Moskwie, kajak [[Adam Seroczyński|Adama Seroczyńskiego]] z olimpiady w Sydney.
*Indywidualnościom sportowym. W zbiorach muzeum jest złoty medal [[Barbara Kopyt|Barbary Kopyt]] z mistrzostw świata w strzelectwie, puchar przechodni [[Karol Chochłowicz|Karola Chochłowicza]] wywalczony w wyścigach kolarskich 1930, 1931, 1932, pamiątki związane z rajdowcem [[Marian Bublewicz|Marianem Bublewiczem]], sędzią piłkarskim [[Alojzy Jarguz|Alojzym Jarguzem]].
*Osiągnięciom klubowym
*Wystawa plakatu olimpijskiego
*Zbiory medali, odznak i plakietek
*Zbiory proporczyków
Wystawy czasowe:
*wystawa fotograficzna ''Tak było…'' Olsztyński sport w obiektywie [[Jacek Sztorc|Jacka Sztorca]]
*kolekcja koszulek siatkarskich [[Maciej Nowocień|Macieja Nowocienia]]
oraz wiele innych.

==Działalność==
Muzeum organizuje
*spotkania z wybitnymi sportowcami i działaczami sportowymi (np. Krystyna i Robert Żołnierowiczowie, Lech Piasecki, Tadeusz Awiżeń, Beata Krupska-Tyszkiewicz)
*konkursy wiedzy o tematyce sportowej
*konkursy plastyczne i literackie o tematyce sportowej
Muzeum ściśle współpracuje z klubami sportowymi, szkołami, organizuje lekcje muzealne, prelekcje i wykłady.

==Bibliografia==
#Cygański, Janusz: ''Muzeum Sportu w Olsztynie'' / Janusz Cygański // W: ''Olsztyn 1945-2005 : kultura i nauka : praca zbiorowa'' / pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2006. – S. 311-321.

==Zobacz też==
*[http://www.osir.olsztyn.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=99 Stronę o muzeum]

[[Category:Olsztyn]]
[[Category:1945-1989]]
[[Category:1990-]]
[[Category:Muzea]]

Muzeum Sportu w Olsztynie

2015-03-31T07:27:33Z

Elwira:

{{EWiM OrganizacjeDlaKategoriiDzieje infobox
|Nazwa_instytucji = '''Hufiec Wschodniopruskiego Związku Harcerstwa Polskiego w Niemczech'''
|Grafika =
|Opis_grafiki =
|Rodzaj_organizacji = Organizacja harcerska
|Profil_dzialalnosci =
|Rok_zalozenia = 1935
}}
[[Image:Wladyslaw_Kozakiewicz.jpg|thumb|right|200px|Władysław Kozakiewicz w Muzeum Sportu Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]
[[Image:kulej.jpg|thumb|right|200px|Jerzy Kulej w Muzeum Sportu w Olsztynie. Foto Tomek Lenkiewicz (Muzeum Sportu w Olsztynie)]]
[[Image:Gablota_Bublewicz.jpg|thumb|right|200px|Gablota Mariana Bublewicza Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]

Muzeum dokumentujące życie sportowe w [[Olsztyn|Olsztynie]] i [[Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]]. Otwarte zostało 12 maja 1989 roku. Mieści się w [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]].

==Historia==
Muzeum zostało założone z inicjatywy [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]] oraz działaczy skupionych wokół Wojewódzkiego Klubu Olimpijczyka. Organizację muzeum podjęto w 1988 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 maja 1989 roku. Początkowo nosiło nazwę Olsztyńskie Muzeum Sportu, działało pod patronatem Wojewody.

W 1995 roku zostało włączone w struktury Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie oraz zmieniło nazwę na Muzeum Sportu w Olsztynie. 20 października 2009 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], założyciela i wieloletniego kierownika Muzeum (1989-2000). Uroczystość zgromadziła władze Olsztyna, sportowców olimpijczyków. Gościem była córka [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], Jadwiga Żebrowska.

==Siedziba==
Pierwszą siedzibą była świetlica Olsztyńskiego Klubu Sportowego „Stomil” przy Al. Piłsudskiego. W 2004 roku placówkę przeniesiono do [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]]. Uroczysta inauguracja w nowej siedzibie odbyła się 14 października 2004 roku z udziałem władz miasta.

==Zbiory==
*Dokumentacja, wydawnictwa, pamiątki poświęcone historii dyscyplin sportowych w Olsztynie i województwie
*Dokumentacja i pamiątki poświęcone działaczom, sędziom, trenerom i zawodnikom sportowym
*Dokumentacja fotograficzna
*Dokumentacja oraz pamiątki poświęcone osiągnięciom sportu polskiego
*Filmy dokumentujące imprezy sportowe
Muzeum gromadzi trofea sportowe, medale, puchary, dyplomy, sprzęt sportowy, kroniki klubów sportowych.
Stałe wystawy Muzeum poświęcone są:
*Olsztyńskim olimpijczykom. Prezentowana jest flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego z autografami olimpijczyków, buty [[Ryszard Szparak|Ryszarda Szparaka]] z olimpiady w Moskwie, kajak [[Adam Seroczyński|Adama Seroczyńskiego]] z olimpiady w Sydney.
*Indywidualnościom sportowym. W zbiorach muzeum jest złoty medal [[Barbara Kopyt|Barbary Kopyt]] z mistrzostw świata w strzelectwie, puchar przechodni [[Karol Chochłowicz|Karola Chochłowicza]] wywalczony w wyścigach kolarskich 1930, 1931, 1932, pamiątki związane z rajdowcem [[Marian Bublewicz|Marianem Bublewiczem]], sędzią piłkarskim [[Alojzy Jarguz|Alojzym Jarguzem]].
*Osiągnięciom klubowym
*Wystawa plakatu olimpijskiego
*Zbiory medali, odznak i plakietek
*Zbiory proporczyków
Wystawy czasowe:
*wystawa fotograficzna ''Tak było…'' Olsztyński sport w obiektywie [[Jacek Sztorc|Jacka Sztorca]]
*kolekcja koszulek siatkarskich [[Maciej Nowocień|Macieja Nowocienia]]
oraz wiele innych.

==Działalność==
Muzeum organizuje
*spotkania z wybitnymi sportowcami i działaczami sportowymi (np. Krystyna i Robert Żołnierowiczowie, Lech Piasecki, Tadeusz Awiżeń, Beata Krupska-Tyszkiewicz)
*konkursy wiedzy o tematyce sportowej
*konkursy plastyczne i literackie o tematyce sportowej
Muzeum ściśle współpracuje z klubami sportowymi, szkołami, organizuje lekcje muzealne, prelekcje i wykłady.

==Bibliografia==
#Cygański, Janusz: ''Muzeum Sportu w Olsztynie'' / Janusz Cygański // W: ''Olsztyn 1945-2005 : kultura i nauka : praca zbiorowa'' / pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2006. – S. 311-321.

==Zobacz też==
*[http://www.osir.olsztyn.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=99 Stronę o muzeum]

[[Category:Olsztyn]]
[[Category:1945-1989]]
[[Category:1990-]]
[[Category:Muzea]]

Muzeum Sportu w Olsztynie

2015-03-31T07:17:55Z

Elwira:

[[Image:Wladyslaw_Kozakiewicz.jpg|thumb|right|200px|Władysław Kozakiewicz w Muzeum Sportu Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]
[[Image:kulej.jpg|thumb|right|200px|Jerzy Kulej w Muzeum Sportu w Olsztynie. Foto Tomek Lenkiewicz (Muzeum Sportu w Olsztynie)]]
[[Image:Gablota_Bublewicz.jpg|thumb|right|200px|Gablota Mariana Bublewicza Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]

Muzeum dokumentujące życie sportowe w [[Olsztyn|Olsztynie]] i [[Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]]. Otwarte zostało 12 maja 1989 roku. Mieści się w [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]].

==Historia==
Muzeum zostało założone z inicjatywy [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]] oraz działaczy skupionych wokół Wojewódzkiego Klubu Olimpijczyka. Organizację muzeum podjęto w 1988 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 maja 1989 roku. Początkowo nosiło nazwę Olsztyńskie Muzeum Sportu, działało pod patronatem Wojewody.

W 1995 roku zostało włączone w struktury Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie oraz zmieniło nazwę na Muzeum Sportu w Olsztynie. 20 października 2009 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], założyciela i wieloletniego kierownika Muzeum (1989-2000). Uroczystość zgromadziła władze Olsztyna, sportowców olimpijczyków. Gościem była córka [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], Jadwiga Żebrowska.

==Siedziba==
Pierwszą siedzibą była świetlica Olsztyńskiego Klubu Sportowego „Stomil” przy Al. Piłsudskiego. W 2004 roku placówkę przeniesiono do [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]]. Uroczysta inauguracja w nowej siedzibie odbyła się 14 października 2004 roku z udziałem władz miasta.

==Zbiory==
*Dokumentacja, wydawnictwa, pamiątki poświęcone historii dyscyplin sportowych w Olsztynie i województwie
*Dokumentacja i pamiątki poświęcone działaczom, sędziom, trenerom i zawodnikom sportowym
*Dokumentacja fotograficzna
*Dokumentacja oraz pamiątki poświęcone osiągnięciom sportu polskiego
*Filmy dokumentujące imprezy sportowe
Muzeum gromadzi trofea sportowe, medale, puchary, dyplomy, sprzęt sportowy, kroniki klubów sportowych.
Stałe wystawy Muzeum poświęcone są:
*Olsztyńskim olimpijczykom. Prezentowana jest flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego z autografami olimpijczyków, buty [[Ryszard Szparak|Ryszarda Szparaka]] z olimpiady w Moskwie, kajak [[Adam Seroczyński|Adama Seroczyńskiego]] z olimpiady w Sydney.
*Indywidualnościom sportowym. W zbiorach muzeum jest złoty medal [[Barbara Kopyt|Barbary Kopyt]] z mistrzostw świata w strzelectwie, puchar przechodni [[Karol Chochłowicz|Karola Chochłowicza]] wywalczony w wyścigach kolarskich 1930, 1931, 1932, pamiątki związane z rajdowcem [[Marian Bublewicz|Marianem Bublewiczem]], sędzią piłkarskim [[Alojzy Jarguz|Alojzym Jarguzem]].
*Osiągnięciom klubowym
*Wystawa plakatu olimpijskiego
*Zbiory medali, odznak i plakietek
*Zbiory proporczyków
Wystawy czasowe:
*wystawa fotograficzna ''Tak było…'' Olsztyński sport w obiektywie [[Jacek Sztorc|Jacka Sztorca]]
*kolekcja koszulek siatkarskich [[Maciej Nowocień|Macieja Nowocienia]]
oraz wiele innych.

==Działalność==
Muzeum organizuje
*spotkania z wybitnymi sportowcami i działaczami sportowymi (np. Krystyna i Robert Żołnierowiczowie, Lech Piasecki, Tadeusz Awiżeń, Beata Krupska-Tyszkiewicz)
*konkursy wiedzy o tematyce sportowej
*konkursy plastyczne i literackie o tematyce sportowej
Muzeum ściśle współpracuje z klubami sportowymi, szkołami, organizuje lekcje muzealne, prelekcje i wykłady.

==Bibliografia==
#Cygański, Janusz: ''Muzeum Sportu w Olsztynie'' / Janusz Cygański // W: ''Olsztyn 1945-2005 : kultura i nauka : praca zbiorowa'' / pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2006. – S. 311-321.

==Zobacz też==
*[http://www.osir.olsztyn.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=99 Stronę o muzeum]

[[Category:Olsztyn]]
[[Category:1945-1989]]
[[Category:1990-]]
[[Category:Muzea]]

Muzeum Sportu w Olsztynie

2015-03-31T07:15:29Z

Elwira:

[[Image:Wladyslaw_Kozakiewicz.jpg|thumb|right|200px|Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]
[[Image:kulej.jpg|thumb|right|200px|Jerzy Kulej w Muzeum Sportu w Olsztynie. Foto Tomek Lenkiewicz (Muzeum Sportu w Olsztynie)]]
[[Image:Gablota_Bublewicz.jpg|thumb|right|200px|Gablota Mariana Bublewicza Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]

Muzeum dokumentujące życie sportowe w [[Olsztyn|Olsztynie]] i [[Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]]. Otwarte zostało 12 maja 1989 roku. Mieści się w [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]].

==Historia==
Muzeum zostało założone z inicjatywy [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]] oraz działaczy skupionych wokół Wojewódzkiego Klubu Olimpijczyka. Organizację muzeum podjęto w 1988 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 maja 1989 roku. Początkowo nosiło nazwę Olsztyńskie Muzeum Sportu, działało pod patronatem Wojewody.

W 1995 roku zostało włączone w struktury Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie oraz zmieniło nazwę na Muzeum Sportu w Olsztynie. 20 października 2009 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], założyciela i wieloletniego kierownika Muzeum (1989-2000). Uroczystość zgromadziła władze Olsztyna, sportowców olimpijczyków. Gościem była córka [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], Jadwiga Żebrowska.

==Siedziba==
Pierwszą siedzibą była świetlica Olsztyńskiego Klubu Sportowego „Stomil” przy Al. Piłsudskiego. W 2004 roku placówkę przeniesiono do [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]]. Uroczysta inauguracja w nowej siedzibie odbyła się 14 października 2004 roku z udziałem władz miasta.

==Zbiory==
*Dokumentacja, wydawnictwa, pamiątki poświęcone historii dyscyplin sportowych w Olsztynie i województwie
*Dokumentacja i pamiątki poświęcone działaczom, sędziom, trenerom i zawodnikom sportowym
*Dokumentacja fotograficzna
*Dokumentacja oraz pamiątki poświęcone osiągnięciom sportu polskiego
*Filmy dokumentujące imprezy sportowe
Muzeum gromadzi trofea sportowe, medale, puchary, dyplomy, sprzęt sportowy, kroniki klubów sportowych.
Stałe wystawy Muzeum poświęcone są:
*Olsztyńskim olimpijczykom. Prezentowana jest flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego z autografami olimpijczyków, buty [[Ryszard Szparak|Ryszarda Szparaka]] z olimpiady w Moskwie, kajak [[Adam Seroczyński|Adama Seroczyńskiego]] z olimpiady w Sydney.
*Indywidualnościom sportowym. W zbiorach muzeum jest złoty medal [[Barbara Kopyt|Barbary Kopyt]] z mistrzostw świata w strzelectwie, puchar przechodni [[Karol Chochłowicz|Karola Chochłowicza]] wywalczony w wyścigach kolarskich 1930, 1931, 1932, pamiątki związane z rajdowcem [[Marian Bublewicz|Marianem Bublewiczem]], sędzią piłkarskim [[Alojzy Jarguz|Alojzym Jarguzem]].
*Osiągnięciom klubowym
*Wystawa plakatu olimpijskiego
*Zbiory medali, odznak i plakietek
*Zbiory proporczyków
Wystawy czasowe:
*wystawa fotograficzna ''Tak było…'' Olsztyński sport w obiektywie [[Jacek Sztorc|Jacka Sztorca]]
*kolekcja koszulek siatkarskich [[Maciej Nowocień|Macieja Nowocienia]]
oraz wiele innych.

==Działalność==
Muzeum organizuje
*spotkania z wybitnymi sportowcami i działaczami sportowymi (np. Krystyna i Robert Żołnierowiczowie, Lech Piasecki, Tadeusz Awiżeń, Beata Krupska-Tyszkiewicz)
*konkursy wiedzy o tematyce sportowej
*konkursy plastyczne i literackie o tematyce sportowej
Muzeum ściśle współpracuje z klubami sportowymi, szkołami, organizuje lekcje muzealne, prelekcje i wykłady.

==Bibliografia==
#Cygański, Janusz: ''Muzeum Sportu w Olsztynie'' / Janusz Cygański // W: ''Olsztyn 1945-2005 : kultura i nauka : praca zbiorowa'' / pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2006. – S. 311-321.

==Zobacz też==
*[http://www.osir.olsztyn.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=99 Stronę o muzeum]

[[Category:Olsztyn]]
[[Category:1945-1989]]
[[Category:1990-]]
[[Category:Muzea]]

Muzeum Sportu w Olsztynie

2015-03-31T07:10:14Z

Elwira:

[[Image:Wladyslaw_Kozakiewicz.jpg|thumb|right|200px|Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]
[[Image:kulej.jpg|thumb|right|200px|Jerzy Kulej w Muzeum Sportu w Olsztynie. Foto Tomek Lenkiewicz (Muzeum Sportu w Olsztynie)]]
[[Image:Gablota_Bublewicz.jpg|thumb|right|200px|Gablota Mariana Bublewicza Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]

Muzeum dokumentujące życie sportowe w [[Olsztyn|Olsztynie]] i [[Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]]. Otwarte 12 maja 1989 roku. Mieści się w [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]].

==Historia==
Muzeum założone z inicjatywy [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]] oraz działaczy skupionych wokół Wojewódzkiego Klubu Olimpijczyka. Organizację muzeum podjęto w 1988 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 maja 1989 roku. Początkowo nosiło nazwę Olsztyńskie Muzeum Sportu, działało pod patronatem Wojewody. W 1995 roku zostało włączone w struktury Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie oraz zmieniło nazwę na Muzeum Sportu w Olsztynie. 20 października 2009 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], założyciela i wieloletniego kierownika Muzeum (1989-2000). Uroczystość zgromadziła władze Olsztyna, sportowców olimpijczyków. Gościem była córka [[Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], Jadwiga Żebrowska.

==Siedziba==
Pierwszą siedzibą była świetlica Olsztyńskiego Klubu Sportowego „Stomil” przy ul. Piłsudskiego. W 2004 roku placówkę przeniesiono do [[Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]]. Uroczysta inauguracja w nowej siedzibie odbyła się 14 października 2004 roku z udziałem władz miasta.

==Zbiory==
*Dokumentacja, wydawnictwa, pamiątki poświęcone historii dyscyplin sportowych w Olsztynie i województwie
*Dokumentacja i pamiątki poświęcone działaczom, sędziom, trenerom i zawodnikom sportowym
*Dokumentacja fotograficzna
*Dokumentacja oraz pamiątki poświęcone osiągnięciom sportu polskiego
*Filmy dokumentujące imprezy sportowe
Muzeum gromadzi trofea sportowe, medale, puchary, dyplomy, sprzęt sportowy, kroniki klubów sportowych.
Stałe wystawy Muzeum poświęcone są:
*Olsztyńskim olimpijczykom. Prezentowana jest flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego z autografami olimpijczyków, buty [[Ryszrad Szparak|Ryszarda Szparaka]] z olimpiady w Moskwie, kajak [[Adam Seroczyński|Adama Seroczyńskiego]] z olimpiady w Sydney.
*Indywidualnościom sportowym. W zbiorach muzeum jest złoty medal [[Barbara Kopyt|Barbary Kopyt]] z mistrzostw świata w strzelectwie, puchar przechodni [[Karol Chochlowicz|Karola Chochłowicza]] wywalczony w wyścigach kolarskich 1930, 1931, 1932, pamiątki związane z rajdowcem [[Marian Bublewicz|Marianem Bublewiczem]], sędzią piłkarskim [[Alojzy Jarguz|Alojzym Jarguzem]].
*Osiągnięciom klubowym
*Wystawa plakatu olimpijskiego
*Zbiory medali, odznak i plakietek
*Zbiory proporczyków
Wystawy czasowe:
*wystawa fotograficzna ''Tak było…'' Olsztyński sport w obiektywie [[Jacek Sztorc|Jacka Sztorca]]
*kolekcja koszulek siatkarskich Macieja Nowocienia
oraz wiele innych

==Działalność==
Muzeum organizuje
*spotkania z wybitnymi sportowcami i działaczami sportowymi (n. p. Krystyna i Robert Żołnierowiczowie, Lech Piasecki, Tadeusz Awiżeń, Beata Krupska-Tyszkiewicz)
*konkursy wiedzy o tematyce sportowej
*konkursy plastyczne i literackie o tematyce sportowej
Muzeum ściśle współpracuje z klubami sportowymi, szkołami, organizuje lekcje muzealne, prelekcje i wykłady

==Bibliografia==
#Cygański, Janusz: ''Muzeum Sportu w Olsztynie'' / Janusz Cygański // W: ''Olsztyn 1945-2005 : kultura i nauka : praca zbiorowa'' / pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2006. – S. 311-321.

==Zobacz też==
*[http://www.osir.olsztyn.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=99 Stronę o muzeum]

[[Category:Olsztyn]]
[[Category:Muzealnictwo]]
[[Category:1945-1989]]
[[Category:1990-]]
[[Category:Muzea]]

Muzeum Sportu w Olsztynie

2015-03-31T07:08:54Z

Elwira: /* Historia */

[[Image:Wladyslaw_Kozakiewicz.jpg|thumb|right|200px|Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]
[[Image:kulej.jpg|thumb|right|200px|Jerzy Kulej w Muzeum Sportu w Olsztynie. Foto Tomek Lenkiewicz (Muzeum Sportu w Olsztynie)]]
[[Image:Gablota_Bublewicz.jpg|thumb|right|200px|Gablota Mariana Bublewicza Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]

Muzeum dokumentujące życie sportowe w [[ewim:Olsztyn|Olsztynie]] i [[ewim:Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]]. Otwarte 12 maja 1989 roku. Mieści się w [[ewim:Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]].

==Historia==
Muzeum założone z inicjatywy [[ewim:Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]] oraz działaczy skupionych wokół Wojewódzkiego Klubu Olimpijczyka. Organizację muzeum podjęto w 1988 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 maja 1989 roku. Początkowo nosiło nazwę Olsztyńskie Muzeum Sportu, działało pod patronatem Wojewody. W 1995 roku zostało włączone w struktury Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie oraz zmieniło nazwę na Muzeum Sportu w Olsztynie. 20 października 2009 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia [[ewim:Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], założyciela i wieloletniego kierownika Muzeum (1989-2000). Uroczystość zgromadziła władze Olsztyna, sportowców olimpijczyków. Gościem była córka [[ewim:Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], Jadwiga Żebrowska.

==Siedziba==
Pierwszą siedzibą była świetlica Olsztyńskiego Klubu Sportowego „Stomil” przy ul. Piłsudskiego. W 2004 roku placówkę przeniesiono do [[ewim:Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]]. Uroczysta inauguracja w nowej siedzibie odbyła się 14 października 2004 roku z udziałem władz miasta.

==Zbiory==
*Dokumentacja, wydawnictwa, pamiątki poświęcone historii dyscyplin sportowych w Olsztynie i województwie
*Dokumentacja i pamiątki poświęcone działaczom, sędziom, trenerom i zawodnikom sportowym
*Dokumentacja fotograficzna
*Dokumentacja oraz pamiątki poświęcone osiągnięciom sportu polskiego
*Filmy dokumentujące imprezy sportowe
Muzeum gromadzi trofea sportowe, medale, puchary, dyplomy, sprzęt sportowy, kroniki klubów sportowych.
Stałe wystawy Muzeum poświęcone są:
*Olsztyńskim olimpijczykom. Prezentowana jest flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego z autografami olimpijczyków, buty [[ewim: Ryszrad Szparak|Ryszarda Szparaka]] z olimpiady w Moskwie, kajak [[ewim: Adam Seroczyński|Adama Seroczyńskiego]] z olimpiady w Sydney.
*Indywidualnościom sportowym. W zbiorach muzeum jest złoty medal [[ewim: Barbara Kopyt|Barbary Kopyt]] z mistrzostw świata w strzelectwie, puchar przechodni [[ewim: karol Chochlowicz|Karola Chochłowicza]] wywalczony w wyścigach kolarskich 1930, 1931, 1932, pamiątki związane z rajdowcem [[ewim: Marian Bublewicz|Marianem Bublewiczem]], sędzią piłkarskim [[ewim:Alojzy Jarguz|Alojzym Jarguzem]].
*Osiągnięciom klubowym
*Wystawa plakatu olimpijskiego
*Zbiory medali, odznak i plakietek
*Zbiory proporczyków
Wystawy czasowe:
*wystawa fotograficzna ''Tak było…'' Olsztyński sport w obiektywie [[Jacek Sztorc|Jacka Sztorca]]
*kolekcja koszulek siatkarskich Macieja Nowocienia
oraz wiele innych

==Działalność==
Muzeum organizuje
*spotkania z wybitnymi sportowcami i działaczami sportowymi (n. p. Krystyna i Robert Żołnierowiczowie, Lech Piasecki, Tadeusz Awiżeń, Beata Krupska-Tyszkiewicz)
*konkursy wiedzy o tematyce sportowej
*konkursy plastyczne i literackie o tematyce sportowej
Muzeum ściśle współpracuje z klubami sportowymi, szkołami, organizuje lekcje muzealne, prelekcje i wykłady

==Bibliografia==
#Cygański, Janusz: ''Muzeum Sportu w Olsztynie'' / Janusz Cygański // W: ''Olsztyn 1945-2005 : kultura i nauka : praca zbiorowa'' / pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2006. – S. 311-321.

==Zobacz też==
*[http://www.osir.olsztyn.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=99 Stronę o muzeum]

[[Category:Olsztyn]]
[[Category:Muzealnictwo]]
[[Category:1945-1989]]
[[Category:1990-]]
[[Category:Muzea]]

Muzeum Sportu w Olsztynie

2015-03-31T07:08:35Z

Elwira:

[[Image:Wladyslaw_Kozakiewicz.jpg|thumb|right|200px|Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]
[[Image:kulej.jpg|thumb|right|200px|Jerzy Kulej w Muzeum Sportu w Olsztynie. Foto Tomek Lenkiewicz (Muzeum Sportu w Olsztynie)]]
[[Image:Gablota_Bublewicz.jpg|thumb|right|200px|Gablota Mariana Bublewicza Źródło:arch. Muzeum Sportu w Olsztynie]]

Muzeum dokumentujące życie sportowe w [[ewim:Olsztyn|Olsztynie]] i [[ewim:Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]]. Otwarte 12 maja 1989 roku. Mieści się w [[ewim:Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]].

==Historia==
Muzeum założone z inicjatywy [[ewim:Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]] oraz działaczy skupionych wokół Wojewódzkiego Klubu Olimpijczyka. Organizację muzeum podjęto w 1988 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 maja 1989 roku. Początkowo nosiło nazwę Olsztyńskie Muzeum Sportu, działało pod patronatem Wojewody. W 1995 roku zostało włączone w struktury Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie oraz zmieniło nazwę na Muzeum Sportu w Olsztynie. 20 października 2009 roku nastąpiło uroczyste nadanie imienia[[ewim:Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], założyciela i wieloletniego kierownika Muzeum (1989-2000). Uroczystość zgromadziła władze Olsztyna, sportowców olimpijczyków. Gościem była córka [[ewim:Marian Rapacki|Mariana Rapackiego]], Jadwiga Żebrowska.

==Siedziba==
Pierwszą siedzibą była świetlica Olsztyńskiego Klubu Sportowego „Stomil” przy ul. Piłsudskiego. W 2004 roku placówkę przeniesiono do [[ewim:Hala widowiskowo-sportowa "Urania"|Hali Urania w Olsztynie]]. Uroczysta inauguracja w nowej siedzibie odbyła się 14 października 2004 roku z udziałem władz miasta.

==Zbiory==
*Dokumentacja, wydawnictwa, pamiątki poświęcone historii dyscyplin sportowych w Olsztynie i województwie
*Dokumentacja i pamiątki poświęcone działaczom, sędziom, trenerom i zawodnikom sportowym
*Dokumentacja fotograficzna
*Dokumentacja oraz pamiątki poświęcone osiągnięciom sportu polskiego
*Filmy dokumentujące imprezy sportowe
Muzeum gromadzi trofea sportowe, medale, puchary, dyplomy, sprzęt sportowy, kroniki klubów sportowych.
Stałe wystawy Muzeum poświęcone są:
*Olsztyńskim olimpijczykom. Prezentowana jest flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego z autografami olimpijczyków, buty [[ewim: Ryszrad Szparak|Ryszarda Szparaka]] z olimpiady w Moskwie, kajak [[ewim: Adam Seroczyński|Adama Seroczyńskiego]] z olimpiady w Sydney.
*Indywidualnościom sportowym. W zbiorach muzeum jest złoty medal [[ewim: Barbara Kopyt|Barbary Kopyt]] z mistrzostw świata w strzelectwie, puchar przechodni [[ewim: karol Chochlowicz|Karola Chochłowicza]] wywalczony w wyścigach kolarskich 1930, 1931, 1932, pamiątki związane z rajdowcem [[ewim: Marian Bublewicz|Marianem Bublewiczem]], sędzią piłkarskim [[ewim:Alojzy Jarguz|Alojzym Jarguzem]].
*Osiągnięciom klubowym
*Wystawa plakatu olimpijskiego
*Zbiory medali, odznak i plakietek
*Zbiory proporczyków
Wystawy czasowe:
*wystawa fotograficzna ''Tak było…'' Olsztyński sport w obiektywie [[Jacek Sztorc|Jacka Sztorca]]
*kolekcja koszulek siatkarskich Macieja Nowocienia
oraz wiele innych

==Działalność==
Muzeum organizuje
*spotkania z wybitnymi sportowcami i działaczami sportowymi (n. p. Krystyna i Robert Żołnierowiczowie, Lech Piasecki, Tadeusz Awiżeń, Beata Krupska-Tyszkiewicz)
*konkursy wiedzy o tematyce sportowej
*konkursy plastyczne i literackie o tematyce sportowej
Muzeum ściśle współpracuje z klubami sportowymi, szkołami, organizuje lekcje muzealne, prelekcje i wykłady

==Bibliografia==
#Cygański, Janusz: ''Muzeum Sportu w Olsztynie'' / Janusz Cygański // W: ''Olsztyn 1945-2005 : kultura i nauka : praca zbiorowa'' / pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. – Olsztyn : Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, 2006. – S. 311-321.

==Zobacz też==
*[http://www.osir.olsztyn.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=99 Stronę o muzeum]

[[Category:Olsztyn]]
[[Category:Muzealnictwo]]
[[Category:1945-1989]]
[[Category:1990-]]
[[Category:Muzea]]

Plik:Gablota Bublewicz.jpg

2015-03-31T07:03:59Z

Elwira:

Plik:Kulej.jpg

2015-03-30T10:15:52Z

Elwira: