Prętławki

Z Encyklopedia Warmii i Mazur
Prętławki

Dwór w Prętławkach.Fot. Mieczysław Kalski.
Dwór w Prętławkach.
Fot. Mieczysław Kalski.
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat bartoszycki
Gmina Sępopol
Liczba ludności (2010) 41
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Prętławki
Prętławki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Prętławki
Prętławki
Ziemia

Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}|type:city }

Prętławki (niem. Prantlack) – wieś sołecka położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, w gminie Sępopol. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego. Miejscowość w 2010 roku liczyła 41 mieszkańców. W skład sołectwa wchodzi wieś Prętławki i część wsi Romankowo (numery 51–52). Obecnie funkcję sołtysa sprawuje Teresa Pawłowska[1].

Położenie

Wieś położona jest w północnej części województwa warmińsko-mazurskiego, na Równinie Sępopolskiej, 17 km na wschód od Bartoszyc i 2 km na południowy wschód od Sępopola. W pobliżu wsi, w zakolu rzeki Guber, wznosi się pagórek będący staropruskim grodziskiem – Książęca Góra.

Dzieje miejscowości

Brak jest informacji na temat okoliczności i daty powstania wsi. Prawdopodobnie została ona założona w XV lub XVI wieku jako niewielki majątek szlachecki. W 1857 roku liczyła 63 mieszkańców. U schyłku XIX wieku majątek ten obejmował obszar 183 ha (stan na 1889 rok). Prętławki do 1945 roku wchodziły w skład parafii ewangelickiej w Sępopolu.

Po II wojnie światowej wieś należała do sołectwa Romankowo. W spisie powszechnym z 1978 roku odnotowano tu siedem indywidualnych gospodarstw rolnych, które łącznie zajmowały powierzchnię 94 ha. Spis przeprowadzony pięć lat później wykazał w Prętławkach sześć budynków mieszkalnych tworzących zwartą zabudowę. Wieś liczyła wówczas 56 mieszkańców.

Zabytki

  • dwór w Prętławkach z parkiem, połowa XIX wieku
  • zabudowania folwarku: spichlerz, stajnia koni wyjazdowych, stajnia koni roboczych, obora, budynek mieszkalny, studnia i kolonia domów robotników folwarcznych (słabo zachowana); dawniej przy kolonii był cmentarz
  • dawny cmentarz ewangelicki z połowy XIX wieku, zdewastowany, zachowały się resztki murowanych i kamiennych nagrobków

Przypisy

  1. free.of.pl [05.03.2014]

Bibliografia

Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic, red. Andrzej Wakar, Olsztyn 1987.
Statistisch-Topographisches Adreß-Handbuch von Ostpreussen, Commission bei Wilhelm Koch, Königsberg 1857.
Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sępopol, Sępopol 2005 [05.03.2014]
Bank Danych Lokalnych GUS [05.03.2014]
Deutsche Verwaltungsgeschichte [05.03.2014]