Jerzy Żwirko

Z Encyklopedia Warmii i Mazur
Jerzy Żwirko

z archiwum Janusza Poryckiego
z archiwum Janusza Poryckiego
Imię i nazwisko Jerzy Żwirko
Data i miejsce urodzenia 1950 r., Koskajmy koło Kętrzyna
Data śmierci 5 stycznia 1973 r., Rabka
Dyscyplina kolarz
Największy sukces trzecie miejsce w Wyścigu dookoła Anglii

Jerzy Żwirko (ur. w 1950 r. w Koskajmach koło Kętrzyna, zm. tragicznie 5 stycznia 1973 r. w Rabce) – jeden z najbardziej utalentowanych kolarzy młodego pokolenia lat 70., kiedy polską reprezentacją rządził legendarny trener Henryk Łasak.

Przebieg kariery sportowej

Mając 15 lat, uczestniczył w wyścigu w Srokowie podczas festynu "Gazety Olsztyńskiej". Wcześniej sprzedał harmonię, kupił dość prymitywny rower i zameldował się na czele wyścigu. Wpadł w oko trenerom z Kętrzyna, którzy przyjęli go do miejscowej sekcji LZS (jego pierwszym trenerem był Ryszard Szczepański). Rok później przebywał już w Olsztynie (mieszkał w wynajętym pokoju przy ul. Fałata) i trenował w klubie Zjednoczeni. Opiekę nad nim przejął Eugeniusz Szulc.

W kategorii juniorów wygrał wiele wyścigów, w tym te najważniejsze. Został mistrzem Polski na szosie i w przełajach. Jego talent dostrzegł trener kadry seniorów Hanryk Łasak i włączył go do szerokiej kadry, w której było wówczas wielu znakomitych szosowców.

Szybko nabrał obycia międzynarodowego i stał się rewelacją roku 1972, otrzymując za swe wyniki specjalną nagrodę. Stanął na podium trzech bardzo prestiżowych wyścigów: Dookoła Anglii, Wilhelma Tella w Szwajcarii i Dookoła Bułgarii. Był pierwszym rezerwowym na Igrzyska Olimpijskie w Monachium. W wyścigu Tour de Pologne jechał w żółtej koszulce lidera do momentu pechowej kraksy.

Przepowiadano mu wielka karierę. 5 stycznia 1973 roku, jadąc samochodem na zgrupowanie kadry narodowej, zginął w wypadku razem z trenerem Henrykiem Łasakiem. Uratował się Janusz Kowalski, który kilka lat później został w Montrealu szosowym mistrzem świata amatorów.

By uczcić pamięć kolarza, organizowano przez kilka lat Memoriał Jerzego Żwirki, najpierw w formie wyścigu wieloetapowego, potem kryterium w Kętrzynie. Imprezę zawieszono z powodów finansowych. W plebiscycie "Gazety Olsztyńskiej" przyznano mu tytuł honorowego sportowca 1972 roku.

Bibliografia

  • Na podstawie informacji trenera Eugeniusza Szulca.