Pierkunowo

Z Encyklopedia Warmii i Mazur
Pierkunowo

Rodzaj miejscowości wieś sołecka
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat giżycki
Gmina Giżycko
Liczba ludności (2010) 210
Strefa numeracyjna (+48) 87
Kod pocztowy 11-500
Tablice rejestracyjne NGI
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Pierkunowo
Pierkunowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pierkunowo
Pierkunowo
Ziemia

Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}|type:city }


Pierkunowo (niem. Pierkunowen, w latach 1935–1945 miejscowość nosiła nazwę Perkunen) – wieś sołecka położona w województwie warmińsko–mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Giżycko. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa suwalskiego. W 2010 roku wieś liczyła 210 mieszkańców. Obecnie sołtysem wsi jest Janusz Kamiński[1].

Położenie

Wieś położona jest nad jeziorem Kisajno w odległości ok. 7 km od centrum Giżycka.

Dzieje miejscowości

Wieś powstała w 1505 roku. Jakub Reiff nadał Jankowi Skomli 3 włóki sołeckie w celu założenia wsi czynszowej. W tym samym roku Janek Skomla odsprzedał włóki swoim braciom. Nazwa wsi nawiązywała do bóstw pogańskich Prusów oraz Litwinów.

W 1561 roku mieszkańcy wsi przeprowadzili się do Fuledy. W późniejszym okresie w Pierkunowie gospodarzyła polska rodzina szlachecka Biberstejnów. Do Pierkunowa należały dwa folwarki: Poganty i Róg Pierkunowski.

Szkoła w Pierkunowie powstała w 1817 roku.

Przed wojną był tu majątek państwowy liczący 882 ha oraz gorzelnia.

Przyroda

W pobliżu miejscowości znajduje się Rezerwat torfowiskowy "Pierkunowo".

Bibliografia

Michniewska-Szczepkowska Barbara, Szczepkowski Bohdan, Województwo olsztyńskie, środowisko geograficzne tekst i mapy krajoznawcze, Olsztyn 1969.
Panfil Jan, Pojezierze Mazurskie, Warszawa 1968.
Pierkunowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. 8, red. B. Chlebowski, Warszawa 1887.
Wakar Andrzej, Willan Tadeusz, Giżycko, z dziejów miasta i powiatu, Olsztyn 1996.
Moje Mazury [16.10.2014]

Przypisy