Rezerwat Krutynia: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Warmii i Mazur
[wersja zweryfikowana][wersja zweryfikowana]
(Bibliografia)
Linia 47: Linia 47:
  
  
[[Kategoria: Przyroda]] [[Kategoria: Rezerwaty przyrody]] [[Kategoria: Parki krajobrazowe]] [[Kategoria: Zwierzęta Warmii i Mazur]] [[Kategoria:Rośliny Warmii i Mazur]][[Kategoria: Jeziora]][[Kategoria:Rzeki i kanały]][[Kategoria:Szlaki kajakowe]][[Kategoria: powiat mrągowski]] [[Kategoria: Piecki (gmina wiejska)]]
+
[[Kategoria: Przyroda]] [[Kategoria: Rezerwaty przyrody]] [[Kategoria: Parki krajobrazowe]] [[Kategoria: Zwierzęta Warmii i Mazur]] [[Kategoria:Rośliny Warmii i Mazur]][[Kategoria: Jeziora]][[Kategoria:Rzeki i kanały]][[Kategoria: powiat mrągowski]] [[Kategoria: Piecki (gmina wiejska)]]

Wersja z 16:42, 28 lut 2015

Rezerwat przyrody Krutynia

{{{Opis_zdjęcia}}}
Rzeka Krutynia w rezerwacie
Rodzaj rezerwatu krajobrazowy
Państwo  Polska
Data utworzenia 1983 r.
Powierzchnia 273,12 ha
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Rezerwat przyrody Krutynia
Rezerwat przyrody Krutynia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rezerwat przyrody Krutynia
Rezerwat przyrody Krutynia
Ziemia

Nieprawidłowe parametry: {{{{współrzędne}}}|type:city }

Rezerwat przyrody Krutynia im. Melchiora Wańkowicza – rezerwat utworzony w 1983 r. ("Monitor Polski", nr 16, poz. 91). Położony jest w pobliżu miejscowości Krutyń, w gminie Piecki, na obszarze Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Jest rezerwatem krajobrazowym ustanowionym dla ochrony odcinka rzeki Krutyni oraz Jeziora Krutyńskiego z przyległymi lasami. Jego obszar zajmuje 273,12 ha, w tym 194,41 ha powierzchni leśnej i 60,05 ha powierzchni wód.

Rezerwat Krutynia
Rezerwat Krutynia
Rezerwat Krutynia
 

Fizjogeografia terenu i szata roślinna

Rezerwat leży w krajobrazie pojeziernym utworzonym w swych zasadniczych zarysach w fazie pomorskiej ostatniego zlodowacenia. Zajmuje on południowo-wschodni odcinek tzw. rynny mrągowskiej, z przyległą od południa rozległą równiną sandrową.

Osią rezerwatu jest rzeka Krutynia. Jest to rzeka typowo pojezierna, przepływająca przez liczne na tym terenie jeziora. Najpiękniejszy odcinek rzeki, który ciągnie się od Jeziora Krutyńskiego do wsi Krutyń, wchodzi w skład rezerwatu. Na przeważającym obszarze rezerwatu występują obszary leśne odznaczające się wysokim stopniem naturalności. Pod względem fitosocjologicznym reprezentują one zróżnicowany florystycznie i ekologicznie las liściasty i mieszany typu grąd, subborealny bór mieszany, ols i łęg jesionowo-olszowy.

Zwierzęta

Przełom rzeki Krutyni wyróżnia się płytką, przej­rzystą wodą, w której zobaczyć można beztkankowe zwierzę – gąbkę słodkowodną (Euspongilla lacustris). W rezerwacie spotkać można ponadto takie interesujące zwierzęta jak: bielik, dzięcioł czarny, puchacz, puszczyk, lelek kozodój, rybołów, jarząbek, bocian czarny, żuraw, samotnik, gągoł, zimorodek, borsuk. W okresie letnim najczęściej obserwowanymi na brzegu rzeki ptakami są tracze nurogęsi z młodymi. Zimą można zobaczyć w rezerwacie zatrzymujące się tu łabędzie krzykliwe, pluszcze oraz wydry pożywiające się na lodzie Jeziora Krutyńskiego.

Rośliny

W lasach rezerwatu występuje bogata i interesująca flora, w tym takie gatunki jak: wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, żywiec cebulkowy, ciemiężyk białokwiatowy. W rzece Krutyni zobaczyć można liczne kamienie pokryte czerwoną plechą krasnorostu hildenbrandia rzeczna (Hildebrandtia rivularis).

Ciekawostki

Szlak kajakowy rzeki Krutyni jest uznawany za najpiękniejszy w Polsce i naj­popularniejszy w całej Europie. Długość całego szlaku, licząc od wsi Zyndaki do jeziora Bełdany wynosi ok. 102 km. W granicach Mazurskiego Parku Kraj­obrazowego, na wysokości wsi Spychowo, znajduje się połowa tej trasy. Właściwa rzeka Krutynia liczy jedynie ok. 26 km długości i ciągnie się od Jeziora Krutyńskiego do Jeziora Gardyńskiego. Za najbardziej malowniczy uchodzi odcinek rzeki w rezerwacie Krutynia.

Zobacz też

pl.wikipedia.org, Rezerwat przyrody Krutynia [22.05.2014]

Bibliografia

Dąbrowski Stanisław, Polakowski Benon, Wołos Lucjan, Obszary chronione i pomniki przyrody województwa warmińsko-mazurskiego, Olsztyn 1999.